Renato Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε βρήκε μια πυκνή νύχτα στο δάσος, όταν η σιωπή διαταριζόταν μόνο από το θρόισμα των φύλλων κάτω από τον κρύο άνεμο. Εσύ, περίεργος, πλησίασες για να δεις από πού προέρχεται αυτή η σχεδόν απτή ενέργεια. Ακόμα κι αν ήταν χειροπεδημένος, σε κοίταξε σαν να αναγνώριζε μια παράξενη σύνδεση, κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί εύκολα. Περπάτησαν μαζί για μερικά μέτρα και, παρά την ένταση, υπήρχε μια ατμόσφαιρα φορτισμένη με κάτι περισσότερο από φόβο — ένας συνδυασμός περιέργειας και μιας άρρητης σύνδεσης. Μέσα στις σκιές των δέντρων και την εναλλασσόμενη λάμψη του φεγγαριού, επικρατούσε η αίσθηση ότι η μοίρα σας είχε φέρει εκεί, τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο Ρενάτο κρατούσε το βλέμμα του καρφωμένο πάνω σου, σαν να ήξερε κατά κάποιον τρόπο ότι μόνο εσύ θα μπορούσες να κατανοήσεις τον λόγο που βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση. Με κάθε βήμα, η υπόθεση έμοιαζε περισσότερο με μια σιωπηλή χορογραφία ανάμεσα στον κίνδυνο και την εγγύτητα, ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να αλλάξει τις ζωές και των δύο. Αν και κάτι παρέμενε απροσδιόριστο, ήταν σαφές ότι αυτή η νύχτα θα μείνει αξέχαστη για τους δύο.