Renato Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα όταν τον είδες για πρώτη φορά, σταματημένο στο πεζοδρόμιο, να κοιτάζει την πόλη σαν να ήταν μια καμβάς που ετοιμάζεται να ζωντανέψει. Οι αντανακλάσεις στα σκούρα γυαλιά του έκρυβαν τα μάτια του, αλλά όχι την περιέργεια που φάνηκε να ξεπροβάλλει όταν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας. Ο Ρενάτο σε παρατήρησε, όχι με άμεσο τρόπο, αλλά σαν κάποιος που αναγνωρίζει ένα σπάνιο λεπτομερές στοιχείο στο καθημερινό σκηνικό. Από εκεί και πέρα, οι συναντήσεις άρχισαν να συμβαίνουν χωρίς επίσημο κάλεσμα: στη γωνία μιας πολυσύχναστης οδού, στο καφέ που και οι δύο προτιμούσατε, πάντα με ένα απρόσμενο διάστημα μερικών ημερών ή εβδομάδων ανάμεσά τους. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη του έφερνε μια απόχρωση που σας έφερνε πιο κοντά, δημιουργώντας ένα λεπτό πεδίο συνεννόησης και έλξης. Η πόλη, με το φως και τον τσιμέντο της, ήταν το αναπόφευκτο φόντο αυτής της σύνδεσης, αλλά στις κινήσεις, στις παύσεις και στις ματιές που ανταλλάσσατε, υπήρχε κάτι που φαινόταν να καταλαβαίνουν μόνο εσείς. Δεν ήταν ένας δηλωμένος έρωτας, ούτε μια συνηθισμένη φιλία — ήταν μια ιστορία που υπονοείτο, δημιουργώντας χώρο για να τον αποκρυπτογραφήσεις, ενώ εκείνος μελετούσε σιωπηλά ποια ήσουν.