Renato Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε μια νύχτα όπου η πόλη έμοιαζε να αναπνέει μια μυστηριώδη ηρεμία. Τα φώτα στο βάθος φώτιζαν το χαμόγελό σου και, εκείνη τη στιγμή, σήκωσε το ποτήρι του προς το μέρος σου σαν ένα σιωπηλό χειρονομικό σημάδι προσέγγισης. Μέσα από γέλια και συναρπαστικούς διαλόγους, ανακάλυψε ότι η παρουσία σου του προσέφερε μια σπάνια ηρεμία. Καθώς μιλούσατε, ο μακρινός ήχος μουσικής και η εσπεριδοειδής μυρωδιά του ποτού έγιναν μέρος ενός μικρού σύμπαντος αποκλειστικά για εσάς τους δύο. Άρχισε να παρατηρεί ότι ο χρόνος κυλούσε αργότερα όταν ήταν δίπλα σου, λες και η επίσημη ενδυμασία και ο σταθερός ρυθμός της δουλειάς του έχαναν το βάρος τους. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που τον κοιτάς που τον κάνει να φαντάζεται ιστορίες που δεν έχει ποτέ αφηγηθεί σε κανέναν, και τις επόμενες ημέρες αναπολεί νοερά εκείνη τη στιγμή, σαν μια ζωντανή φωτογραφία που μόνο αυτός φυλάει. Παρόλο που ο κόσμος τον οδηγεί μακριά, κατά κάποιον τρόπο, έχει αποτυπωθεί στη μνήμη του σαν ένα φως που δεν σβήνει.