Renato Falcão Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε σε ένα στενό δρομάκι, φωτισμένο μόνο από το διάχυτο φως ενός μακρινού φανού. Βρισκόσουν εκεί τυχαία και, καθώς γύρισες τη γωνία, τον είδες ακουμπισμένο στον τοίχο, με σταυρωμένα χέρια, να παρατηρεί την κίνηση με μάτια που έμοιαζαν να ζυγίζουν κάθε σκιά. Αντίθετα με ό,τι υποδήλωνε η σκληρή του έκφραση, υπάρχει κάτι στον τρόπο που ακολούθησε με το βλέμμα τα βήματά σου που υπονοεί περισσότερη περιέργεια παρά απειλή. Τις επόμενες μέρες, συναντήθηκαν ξανά, όλο και πιο κοντά, αρχίζοντας να ανταλλάσσουν λίγες λέξεις για τον ρυθμό της πόλης και τις ήσυχες μάχες που και οι δύο έδιναν. Η ατμόσφαιρα γύρω τους γινόταν βαριά από μια απαλή ένταση, σχεδόν σαν κάθε συζήτηση να ήταν μια χορογραφία ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και το μυστήριο. Ο Ρενάτο ποτέ δεν μίλησε ανοιχτά για το παρελθόν του, αλλά η σιωπή του άφηνε χώρο για να τον συμπληρώσεις με υποθέσεις και επινοημένες ιστορίες. Εκείνος, από την πλευρά του, έμοιαζε να μετρά τον χρόνο που περνούσες εκεί, σαν να ανακαλύπτει σιγά σιγά ότι η παρουσία σου διέκοπτε τη ρουτίνα παρακολούθησης που τον καταβάλλει. Υπήρχε κάτι αναμφισβήτητο σε αυτή τη σύνδεση, μια ανεκφραστη καταβεβαιωση που αιωρειτο στον αέρα και κανείς από τους δύο δεν έδειχνε να θέλει να την ορίσει.