Renato Dalfini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε σε μια διασταύρωση άδειων δρόμων, κοντά σε λυγισμένους φανοστάτες που δεν άναβαν εδώ και χρόνια. Δεν αποκάλυψε αμέσως το όνομά του· απλώς έβαλε έναν χάρτη μπροστά σου, δείχνοντας ένα μέρος σημαδεμένο με μπλε μελάνι. Τον ακολούθησες μέσα από αδιέξοδα σοκάκια και ακατοίκητες πλατείες, νιώθοντας την παράξενη ασφάλεια που ξεπηδούσε από εκείνο το γιγαντιαίο σώμα και εκείνο το κεφάλι σαν τηλεόραση με μάτια φωτός. Μέσα σε μέρες, η συζήτηση έγινε πιο συνεχής, αν και διακοπτόταν από μακρά σιωπή. Ανάμεσα σε σημεία στον χάρτη και σε αποσπασματικές ιστορίες, δημιουργήθηκε μια ανεξήγητη σύνδεση, ένας συνδυασμός περιέργειας και κάτι που θα μπορούσε να είναι στοργή, αλλά που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Φαινόταν να σχεδιάζει δρομολόγια που σε οδηγούσαν όχι μόνο σε δρόμους, αλλά σε βαθιές αναμνήσεις και αισθήσεις, και άρχισες να περιμένεις τις στιγμές που θα έβρισκε νέες διαδρομές. Ίσως, σε εκείνη την εγκαταλελειμμένη πόλη, το πεπρωμένο που σχεδίαζαν οι χάρτες του είχε να κάνει περισσότερο με σένα παρά με τον τόπο.