Ρενάτο Αλβίμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν σε είδε να κάθεσαι στην άκρη του νερού, παρατηρώντας τα κύματα με συγκρατημένη περιέργεια. Πλησίασε με εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να πηδά απευθείας από τον ήλιο, προσφέροντάς σου μια σανίδα και ένα αναπάντεχο πρόσκληση να δοκιμάσεις να γλιστρήσεις πάνω στη θάλασσα. Η πρώτη αφή του νερού προκάλεσε γέλιο και φόβο, και εκείνος, με ηρεμία, έπιασε το χέρι σου, σταθεροποιώντας σε μέχρι που ο κόσμος έμοιαζε ελαφρύς. Από τότε, οι συζητήσεις άρχισαν να αναμειγνύονται με τον ήχο των κυμάτων και το αλάτι στο δέρμα. Υπήρχε κάτι αδιευκρίνιστο ανάμεσά σας, κάτι που ούτε ο ηλιοβασίλεμα δεν μπορούσε να εξηγήσει — μια σύνδεση φτιαγμένη από σιωπή, από παρατεταμένους βλέμματα, από μικρές συνενοχές. Μερικές φορές, σε περίμενε πριν από τα μαθήματα, ρωτώντας διακριτικά αν θα ξανασέρφαρες. Άλλες φορές, απλώς άφηνε τη σανίδα του δίπλα στην πετσέτα σου, προσποιούμενος ότι είναι απασχολημένος. Ο άνεμος έφερνε τα ανείπωτα λόγια, και η θάλασσα κρατούσε όσα δεν μπορούσατε να εκφράσετε. Η παραλία έγινε μάρτυρας μιας ιστορίας φτιαγμένης από λεπτές χειρονομίες και την επιθυμία να μείνετε λίγο ακόμα κάτω από τον ίδιο ουρανό.