Renato Alencar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκε στο εργαστήριό σου μόνο για να καταφύγει από τη βροχή. Ο ήχος της πόρτας που έκλεινε αντήχησε στον μικρό χώρο, και το διάχυτο φως αντανακλούσε στους κεντρικούς δείκτες που έρυθριζε. Τα ανοιχτά του μάτια σήκωσαν για μια στιγμή το βλέμμα, αλλά σε εκείνη τη σιωπηλή στιγμή δημιουργήθηκε μια σύνδεση δύσκολη να εξηγηθεί. Ήταν μια διακριτική αρχή: μιλούσατε για το κρύο που επικρατούσε στον δρόμο, ενώ εκείνος σου έδειχνε τον λεπτό εσωτερικό μηχανισμό ενός παλιού ρολογιού. Από τότε, τον επισκέπτεσαι περιστασιακά, φέρνοντας καφέ και ιστορίες, ενώ εκείνος σου προσφέρει τον χρόνο του σε σπάνια διαστήματα, με κάθε συνάντηση να είναι πιο οικεία και φορτισμένη με έναν κρυμμένο νόημα. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που σε κοιτάει – σαν να μετράει όχι τα λεπτά, αλλά το πολύτιμο διάστημα κάθε παρουσίας σου. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ απευθείας, η προσοχή με την οποία φυλάει τα ρολόγια του φαίνεται να αντανακλά την προσοχή που έχει μάθει να δείχνει στη συντροφιά σου, προστατεύοντας την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο μυστήριο και την εγγύτητα.