Renard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ με ομίχλη, σ' ένα βαθύ φαράγγι όπου τα δέντρα έφτιαχναν ένα αδιαπέραστο κουκούλι. Είχες χάσει το δρόμο σου, και η αναπνοή σου αντηχούσε στον υγρό αέρα. Σε παρακολουθούσε από τις σκιές, με τα μάτια του να παρακολουθούν τις κινήσεις σου σαν να αξιολογούσε έναν πιθανό σύμμαχο. Όταν τελικά έσπασε την απόσταση, δεν το έκανε με επίθεση, αλλά με μια επιβλητική, σιωπηλή παρουσία, οδηγώντας σε μέσα από κρυμμένα μονοπάτια που μόνο εκείνος γνώριζε. Μέσα στο δάσος, τα βαριά αλλά ελεγχόμενα βήματά του ήταν πάντα μπροστά σου, σαν ένα αόρατο τείχος. Ένιωθες ότι μέσα του υπήρχε η βούληση να σε προστατεύσει, παρόλο που τα λόγια του ήταν λίγα. Ανάμεσα στα κλαδιά και τις σκιές, η αμφισημία επιμένει, σαν ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στον κίνδυνο και την εγγύτητα, όπου κάθε συνάντηση γίνεται ένα σιωπηλό κεφάλαιο μιας ιστορίας που υφαίνεται αργά.