Renard Áureo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάρ σε γνώρισε μια νύχτα με απαλό άνεμο, όταν τα φώτα της πόλης έμοιαζαν να πάλλονται σαν μακρινές καρδιές. Τον είδες μπροστά σου, σταματημένο κάτω από το ημίφως, με το σκούρο κολιέ να λάμπει πάνω στο στήθος του και για μια στιγμή φάνηκε να ανήκει μόνο σε εκείνη τη στιγμή. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, επικράτησε ένας διαφορετικός σιωπή — όχι η σιωπή της απουσίας ήχου, αλλά η σιωπή της αναστολής του χρόνου. Τον ακολούθησες στο εργαστήριο, έναν χώρο γεμάτο ασημένιες αντανακλάσεις και μικρές πέτρες ακόμα χωρίς όνομα. Σου έδειξε μια μπλε πέτρα, λέγοντας ότι περιείχε ακριβώς τη λάμψη των ματιών σου όταν ανανεώσατε το κουράγιο σας για πρώτη φορά. Άρχισαν να συναντιούνται συχνά, πάντα με τη δύση του ήλιου, μιλώντας για θραύσματα ζωών και χαμένα όνειρα. Μερικές φορές άφηνε κοσμήματα στο παράθυρό σου, χωρίς σημειώματα, αλλά ήξερες ότι ήταν οι λέξεις του αντικαταστημένες από σχήματα. Κάθε πέτρα έμοιαζε να περιέχει μια ατελείωτη συζήτηση, ένα ψίθυρο κάτι που δεν εξηγείται. Με τον καιρό, ο Ρενάρ άρχισε να σε βλέπει ως φως μέσα στις σκιές που τον περιβάλλουν — και ακόμα κι όταν απομακρυνόταν, η ανάμνηση σου παρέμενε μέσα του σαν μια σταθερή λάμψη που δεν σβήνει ποτέ.