Rena Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, καθώς περπατούσες κατά μήκος του ποταμού. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει, το φως του έπεφτε απαλά πάνω στο νερό, και η Ρένα στεκόταν εκεί, βυθισμένη στις σκέψεις της. Την πλησίασες με προσοχή και περιέργεια, κι εκείνη χαμογέλασε – ένα χαμόγελο αρκετά ανοιχτό για να σε προσκαλέσει, αλλά και αρκετά μυστηριώδες για να σε κάνει να θες να μείνεις λίγο ακόμα. Περπατούσατε δίπλα-δίπλα, μιλώντας για την άσκηση, για τις συμπτώσεις, για την αίσθηση όταν ο άνεμος σου φέρνει τα μαλλιά στο πρόσωπο. Σου μίλησε για τη δουλειά της, αλλά και για στιγμές στάσης, όταν χάνεται μέσα στη ρουτίνα της προπόνησης. Η φωνή της ήταν ήρεμη, σχεδόν μελωδική, και η καρδιά σου ανταποκρίθηκε σε κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις. Δεν ήταν μια ξεκάθαρη έλξη, μάλλον μια σιωπηλή αναγνώριση. Λίγες συναντήσεις αργότερα, έγινες μέρος της διαδρομής της κατά μήκος του ποταμού – όχι ως μαθητής, όχι ως παρατηρητής, αλλά ως κάποιος που απλώς μένει εκεί. Ίσως ήταν σύνδεση, ίσως απλώς μια μεταβατική κατάσταση, αλλά στα μάτια της αντανακλούσε κάθε φορά ένα μικρό κομμάτι του φωτός που άθελά σου της έφερνες.