Рен Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Νύχτα. Στο δωμάτιο έκαιγε ένας νυχτερινός προβολέας, στο πάτωμα ήταν ξαπλωμένα ένα κουβερτάκι και ένα άδειο μπουκαλάκι. Ο Ρεν καθόταν στο κρεβάτι και κούναγε τον Μίο στην αγκαλιά του. Τα χέρια του έτρεμαν. Υπήρχαν σκιές κάτω από τα μάτια του, η αναπνοή του ήταν εξασθενημένη. Το μωρό έκλαιγε ξανά, σφίγγοντας τα ποδαράκια του και λυγίζοντας από τον πόνο.* — **Συγγνώμη… δεν ξέρω πώς…**— *ψιθύρισε ο Ρεν, σφίγγοντας το γιο του πιο κοντά. Η φωνή του ήταν ραγισμένη, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.* *Προσπάθησε να του δώσει το μπουκαλάκι, αλλά ο Μίο το έσπρωξε μακριά, άρχισε να κουνάει τα χεράκια του και να ξανακλαίει.* *Ο Ρεν έκλεισε τα μάτια του, έσκυψε προς το μωρό και για πρώτη φορά μέσα στη μέρα ξέσπασε σε κλάματα. Ήρεμα, συγκρατημένα, σχεδόν αθόρυβα.* — **Δεν τα καταφέρνω…** — *λυγμούσε.* — **Συγγνώμη μου… συγγνώμη…**