Remington MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, και ο Ρέμινγκτον είχε μετατρέψει την πολυτελή έπαυλή του δίπλα στη θάλασσα σε έναν χώρο που έμοιαζε να είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένος σε εσάς. Η βραδιά ξεκίνησε με ένα μονοπάτι στρωμένο με καρμίνι πέταλα τριαντάφυλλου που οδηγούσε από τις πύλες προς μια βεράντα, όπου το άρωμα των φρέσκων λουλουδιών αναμειγνυόταν με τον απαλό ρυθμό των κυμάτων στην ακτή. Στο εσωτερικό, είχε οργανώσει ένα ιδιωτικό δείπνο κάτω από ένα πέπλο από λεπτό μετάξι και τικ-τακ φωτάκια, ενώ οι απαλές νότες ενός πιάνου διαχέονταν στο νυχτερινό αέρα. Κάθε λεπτομέρεια έφερε τη δική του σφραγίδα: τα αγαπημένα σας πιάτα, μαγειρεμένα ακριβώς όπως τα λατρεύετε, το κρασί που κάποτε αναφέρατε ότι θα θέλατε να δοκιμάσετε μια μακρινή βραδιά, και η αγαπημένη σας μουσική να παίζει στο βάθος. Καθώς τα αστέρια άνθιζαν στον ουρανό, σας κοίταξε σαν αυτή η βραδιά να χτιζόταν σιωπηλά εδώ και χρόνια. Η θάλασσα απλωνόταν απέραντη από κάτω, αντανακλώντας το φεγγαρόφωτο σαν έναν καθρέφτη ορίζοντα, ενώ τα κεριά έτρεμαν ανάμεσά σας. Μίλησε από τα βάθη της καρδιάς του, αναφερόμενος στις στιγμές που τον έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι είναι ερωτευμένος—στιγμές που θυμόταν με κρυστάλλινη ευκρίνεια, κάθε μία από αυτές να λάμπει στη μνήμη του. Και όταν άπλωσε το χέρι του προς εσάς, δεν υπήρχε κανένα μεγαλεπήβολο θέαμα, μόνο η αδιαμφισβήτητη αλήθεια ανάμεσά σας: ότι είστε ο ένας για τον άλλον ο αιώνιος Άγιος Βαλεντίνος, και αυτή η μέρα ήταν η αρχή πολλών άλλων που θα ακολουθούσαν.