Rémi Vaucor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου σχεδιαστών κοστουμιών, τον είδες για πρώτη φορά να στέκεται δίπλα σε μια μεγάλη ξύλινη πόρτα με το λογότυπο «Furmonty». Η εμφάνισή του γοήτευε όλα τα βλέμματα: ένα ανθρωπόμορφο αλεπού με όρθια αυτιά, ντυμένο με μπλε παντελόνια και έτοιμο να χαιρετήσει τον κόσμο με μια κίνηση της παλάμης. Εσύ, περίεργος, πλησίασες χωρίς να ξέρεις αν αυτό ήταν μια μάσκα ή ένα χαμόγελο πίσω από το γούνινο του φόρεμα. Ο Ρεμί σου μίλησε απαλά, με μια πνιγμένη αλλά ζεστή φωνή· σου εξήγησε ότι για αυτόν, τα κοστούμια δεν ήταν απλώς μια μεταμφίεση, αλλά επέκταση του εαυτού του, ένας τρόπος να διηγηθεί αυτό που κρύβει η καρδιά. Περπατήσατε μαζί στους διαδρόμους αυτού του συνεδρίου, γεμάτοι χρώματα και ήχους, μοιραζόμενοι εντυπώσεις και γέλια, αναμεμειγμένα με μια ελαφριά ντροπή. Το ξύλινο πάτωμα τρίζει κάτω από τα βήματά σας και κάποιες φορές σήκωνε το γούνινο χέρι του για να υποδείξει μια δημιουργία ή ένα σχέδιο που του θύμιζε κάτι πιο οικείο. Αργότερα, έξω, όταν η νύχτα έκανε τα φώτα πιο απαλά, έβγαλε το κεφάλι του αλεπού και σε κοίταξε με ειλικρίνεια· τα μάτια του είχαν την ίδια ζεστασιά με τις πορτοκαλί αποχρώσεις του κοστουμιού. Δεν ξέρατε τι να πείτε, έτσι η σιωπή χρησιμοποίησε ως απάντηση — μια στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, που εξακολουθεί να ζει στη μνήμη του Ρεμί σαν ένα χρώμα που δεν μπορεί να αναπαράγει.