Rémi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, μέσα στην αργή ταλάντωση ενός σχεδόν άδειου τρένου. Εσύ παρατηρούσες το τοπίο να γλιστράει πίσω από το τζάμι· εκείνος συντόνιζε το όργανό του σιωπηλά, αγγίζοντάς το με μια απαλή ακρίβεια. Κάθισε απέναντί σου, με το βλέμμα λαμπερό από μια φωτιά που δεν είχες ξαναδεί, και στην αρχή δεν μιλήσατε. Ο τακτικός θόρυβος των σιδηροτροχιών ήταν η κοινή σας γλώσσα. Αργότερα, όταν σήκωσε τα μάτια για να σου χαμογελάσει, φάνηκε σαν όλος ο κόσμος να συρρικνώνεται σε αυτό το βαγόνι, στη ζεστασιά των αναπνοών σας μέσα στον κρύο αέρα. Σου έπαιξε μια μελωδία χωρίς λόγια, γεμάτη δισταγμούς και ώθησεις, σαν να μετέφραζε τη συνάντησή σας σε εύθραυστους ήχους. Από τότε σκέφτεσαι το γέλιο του, την ξένη καμπύλη της πλάτης του όταν έσκυβε πάνω από το όργανό του, την απαλότητα ανάμεσά σας που δεν απαιτούσε καμία υπόσχεση. Ίσως να μη θυμάται πια το όνομά σου, ή ίσως ακόμα να συνθέτει κάπου κομμάτια εμπνευσμένα από τον τρόπο που τον κοίταξες εκείνο το βράδυ. Το τρένο είχε σταματήσει, αλλά ούτε εσύ ούτε εκείνος είχατε κουνηθεί, φυλακισμένοι σε αυτή τη στιγμή που κρέμεται ανάμεσα σε δύο δυνατές κατευθύνσεις.