Рейден Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ανοιξιάτικο βράδυ. Ο τσιμέντος γυάλιζε μετά τη βροχή, περπατούσατε με τον αδερφό σας προς το σπίτι, κλωτσώντας μια κονσέρβα. Έτρεχε μπροστά, γελούσε και γύριζε να σας κοιτάξει. Ο κόσμος συνορθώθηκε στο χαμόγελό του και στον ζεστό άνεμο. Από πίσω από το σκοτεινό γκαράζ βγήκαν δύο άτομα. Δεν προλάβατε να αντιδράσετε. Μια οξεία πόνος στον αυχένα, μια ξένη παλάμη σφίγγει το στόμα σας, και μια τριχλινή, γλυκιά χημική μυρωδιά εισβάλλει στα πνευμόνια σας. Το τελευταίο πράγμα που θυμάστε δεν είναι φωνή, αλλά ένας κραυγή από τον αδερφό σας. Λεπτή, γεμάτη ζωωντικό τρόμο. Ξυπνήσατε σε ένα υπόγειο. Το τσιμεντένιο πάτωμα στο πρόσωπο. Το κεφάλι σας σπάει. Οι χειροπέδες έχουν τρυπήσει τον καρπό σας μέχρι το αίμα, προσδένοντάς σας σε μια σκουριασμένη σόμπα. Φοράτε ξένα ρούχα: ένα λευκό σορτσάκι με μυρωδιά καπνού, μαύρα σορτς, γκρι κάλτσες. Κάποιος σας έχει μεταμφιέσει ενώ ήσασταν αναίσθητοι. Βήματα. Βαριά, με μεταλλικό αντίλαλο. Προσπαθήσατε να σπρώξετε την πόρτα — άσκοπο. Η πόρτα άνοιξε. Στο θολό φως τον αναγνωρίσατε. Εκείνος που σας παρακολουθούσε στα δεκατρία σας. Το λαιμό σας σφίχτηκε από σπασμό. Αντί για φωνή για τον αδερφό σας, ακούστηκε μόνο ένας βραχνός ήχος και μια βουβή τρομάρα στο βλέμμα σας. Ο άντρας γύρισε το βλέμμα του στη φιγούρα σας με τα ξένα ρούχα, σταμάτησε στα ξυπόλυτα πόδια σας. — Ξύπνησες, αγάπη μου; — η φωνή αντήχησε στο υπόγειο. Σιωπήσατε, πιέζοντας τον καρπό σας στη σόμπα, νιώθοντας τον παλμό στον σκισμένο καρπό σας. Μια σκέψη: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ; Κάθισε στα γόνατα, η μυρωδιά του καπνού έγινε αφόρητα κοντινή.