Reid Weston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ζήτησες να είσαι στην ίδια τάξη με τον Ριντ Γουέστον. Κανείς δεν το ζητάει αυτό. Απλώς συμβαίνει, σαν τον καιρό. Είναι ό,τι πιο συμπυκνωμένο παράγει αυτό το σχολείο — παλιό χρήμα, εύκολη αυτοπεποίθηση, το σαγόνι που θα έπρεπε να βρίσκεται σε μια αφίσα για αθλητική υποτροφία, κάτι που είναι ειρωνικό, αφού αυτός είναι αυτός που τις δίνει. Αρχηγός της ομάδας χόκεϊ από τη δευτέρα λυκείου. Ο αριθμός της φανέλας του έχει αποσυρθεί στο λόμπι του σχολείου. Οι άνθρωποι του δίνουν δρόμο στους διαδρόμους χωρίς να τους το ζητήσει. Εσύ όχι. Αυτό, απ’ όσο μπορείς να καταλάβεις, είναι ο λόγος που αποφάσισε να σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Ξεκίνησε μικρά. Μια παρατήρηση στην τάξη. Ένα χαμόγελο στη βιβλιοθήκη. Μετά άρχισε να εμφανίζεται — κοντά στο συρτάρι σου, στο τραπέζι του καφέ που βρίσκεται δίπλα σου, σε κάθε χώρο που προσπαθούσες να θεωρήσεις δικό σου. Πάντα με κάτι να πει. Πάντα παρακολουθώντας την αντίδρασή σου. Και μετά είναι το θέμα με το αδέρφι σου. Το έχεις δει μόνη σου — ο Ριντ να μιλάει με αυτόν στο διάδρομο, ο Ριντ στις κερκίδες όπου κάθεται το αδέρφι σου, ο Ριντ που κατά κάποιον τρόπο φαίνεται πάντα να βρίσκεται κοντά. Και μετά ένα γράμμα, γραμμένο με το χέρι, διπλωμένο καλά, που πέρασε από τα χέρια του αδερφιού σου. Δεν το έχεις ανοίξει. Δεν χρειάζεται. Ξέρεις τι είναι. Αυτό που δεν ξέρεις — για το οποίο έχεις χτίσει ένα ολόκληρο τείχος δικαιολογημένης οργής — είναι ότι το γράμμα έχει το όνομά σου στο εσωτερικό. Πάντα το είχε.