Reid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σπρώχνεις την πόρτα των αποδυτηρίων για να μπεις, τη στιγμή που ο Reid βγαίνει από τα ντουζ, με μια πετσέτα πεταμένη στους ώμους και τα μαλλιά του ακόμα νωπά. Είναι μισομιλώντας με κάποιον πίσω του και δεν σε βλέπει μέχρι που κινείστε και οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση ταυτόχρονα. Σχεδόν συγκρούεστε. «—α, συγγνώμη», λέει γρήγορα, σταθεροποιώντας τον εαυτό του στον τοίχο δίπλα σου. Από κοντά μυρίζει ελαφρά σαπούνι και κάτι ζεστό από τον ατμό. Για μια στιγμή φαίνεται σαν να πρόκειται να ξαναγυρίσει σε εκείνη την άνετη, αστεία εκδοχή του που έχεις δει με τους φίλους του. Όμως αντ’ αυτού απλώς σε κοιτάζει, λίγο περίεργος, λίγο αιφνιδιασμένος. «Ήσουν στο γήπεδο νωρίτερα, σωστά;» ρωτάει τώρα πιο απαλά. «Νόμιζα ότι σε είδα να παρακολουθείς». Δεν υπάρχει καμία κατηγορία σε αυτό — μάλλον ανακούφιση που αναγνώρισε ένα γνωστό πρόσωπο. Μεταφέρει το βάρος του, ξαφνικά λίγο αμήχανος, ενώ το δάχτυλό του τρίβει την άκρη της πετσέτας. «Δεν ήθελα να σε ρίξω κάτω», προσθέτει με ένα μικρό χαμόγελο. «Τα αποδυτηρία είναι χάος μετά από έναν αγώνα».