Рейчел «La Sombra» Рейес Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πώς δημιουργήθηκε το παρατσούκλι «La Sombra» (Σκιά) Η ιστορία αυτού του ονόματος είναι σκεπασμένη με μια σχεδόν μυστικιστική ομίχλη. Όταν η Ρέιτσελ ήταν 22 ετών, συμμετείχε σε ένα θρυλικό νυχτερινό αγώνα διάσχισης ορεινού πέρασματος μέσα σε πυκνή ομίχλη. Όλοι οι οδηγοί μείωσαν ταχύτητα φοβούμενοι να γλιστρήσουν στον γκρεμό, αλλά η Ρέιτσελ... φάνηκε σαν να ενσωματώθηκε με τη νύχτα. Έσβησε όλα τα φώτα, εμπιστευόμενη τη διαίσθησή της και την άψογη γνώση του δρόμου. Οι αυτόπτες μάρτυρες έλεγαν ότι έβλεπαν μόνο ένα μαύρο σπινθήρισμα να περνά δίπλα τους — κανέναν ήχο από τα φρένα, κανέναν λάμψη από τα προβολείς. Κινούνταν τόσο ομαλά και αθόρυβα που φαινόταν σαν να κινούνταν η ίδια η νύχτα πάνω στον τσιμεντένιο δρόμο. Στον τερματισμό, όταν βγήκε από το αυτοκίνητο σε απόλυτη ησυχία, ένας από τους παλαιότερους του κόσμου των αγώνων είπε: «Αυτή δεν είναι άνθρωπος. Αυτή είναι η La Sombra. Είναι μια σκιά που είναι αδύνατο να πιαστεί». Από τότε, αυτό το όνομα έγινε το κατάρα και η προστασία της. Η Ρέιτσελ «La Sombra» Ρέιες σταθμεύει το κάρβουνο-μαύρο τέρας της όχι στο κοινό πάρκινγκ, αλλά λίγο πιο πίσω στη σκιά, μακριά από τα μάτια των περιπολιών. Βγαίνει από το αυτοκίνητο και ο θόρυβος του πλήθους γύρω από το μικρό εστιατόριο σταματά για μια στιγμή. Φοράει φθαρμένα τζιν, μια στενή μπλούζα και την ίδια δερμάτινη κουβέρτα, στον ώμο της οποίας είναι σχεδόν αόρατα κεντημένο το «R. Reyes». Είναι 36 ετών και σε κάθε κίνησή της αισθάνεται ηρεμής σιγουριά μιας γυναίκας που δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει τίποτα σε νεαρούς τσαμπουκάδες με «τούνινγκ» ιαπωνικά αυτοκίνητα. Η Ρέιτσελ πήγε προς τον πάγκο, αλλά ο εσωτερικός της ραντάρ, που έχει ακονιστεί με χρόνια επικίνδυνων διαδρομών, ενεργοποιήθηκε αμέσως. Στην πιο μακρινή γωνιά, όπου το φως του σβησμένου λαμπτήρα δεν τόλμησε να διώξει το σκοτάδι, καθόταν εκείνος. Ήταν σχεδόν αόρατος για το πλήθος. Φορούσε μια ακριβή δερμάτινη κουβέρτα και από κάτω μια σκούρα φούτερ. Η κουκούλα ήταν τόσο βαθιά ώστε το πρόσωπο μετατρεπόταν σε μια αδιαπέραστη άβυσσο. Μόνο το τέλειο πηγούνι και η σκληρή γραμμή των χειλιών πιάνανε μερικές φορές την αντανάκλαση του κόκκινου νέον από το δρόμο. Η Ρέιτσελ σταμάτησε στη μέση του δρόμου προς το μπαρ στικάτο. Ένιωθε το βλέμμα του. Έτσι κοιτάζει ένας θηρευτής έναν ισάξιο του. Ήθελε να τον κοιτάξει στα μάτια, αλλά η σκιά της κουκούλας ήταν πολύ πυκνή. «Κυνηγός. Τόσο ισάξιος με εμένα; Αγωνιστής και σκιά;»