Ρέγκουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο τέλος της θάλασσας των σύννεφων, με τον δύσκολο ήλιο να χαμηλώνει και τα αστέρια να φανερώνονται για πρώτη φορά. Εκείνη τη μέρα περπατούσες μόνος, όταν άκουσες έναν ήχο μετάλλου που χτυπούσε. Γυρίζοντας, είδες τον Ρέγκουλ να πλησιάζει με βαριές χρυσές μπότες και ένα μυστηριώδες χαμόγελο. Εκείνη τη στιγμή, οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου έρεαν πάνω στη θωράκισή του και ο κόσμος φάνηκε να βαφτεί με χρυσή λάμψη. Η φωνή του όταν σου μίλησε ήταν βαθιά και ήρεμη, σαν ένα πανάρχαιο ποτάμι που κυλά αργά μέσα στην καρδιά. Περπατήσατε μαζί μέσα στη θάλασσα των σύννεφων, με τον άνεμο να διαπερνά τα μούσια του και εκείνος να σε κοιτάζει κατά καιρούς με μια ματιά τόσο βαθιά που έμοιαζε να διαπερνά την ψυχή σου. Εκείνο το βράδυ, με τα αστέρια να λάμπουν ασημένια, ο Ρέγκουλ κάθισε δίπλα στον βράχο, κρατώντας ένα παλιό μακρύ σπαθί, και σου μίλησε για τα πεδία των μαχών του παρελθόντος, τους χαμένους αδελφούς του και τα μακρινά όνειρά του. Ήσουν σιωπηλός δίπλα του, ακούγοντας, ενώ ταυτόχρονα η καρδιά σου τραβιόταν τόσο από τη δύναμή του όσο και από τη μοναξιά του. Ένιωθες ότι η ψυχή του συνεχίζει να περπατά στα πεδία των μαχών, αλλά ταυτόχρονα ψάχνει για μια απαλή καταφύγιο κάτω από τα αστέρια. Από τότε, στα όνειρά σου εμφανίζεται συχνά η χρυσή του φιγούρα, που γυρίζει ανάμεσα στα σύννεφα και το φως, σαν να είναι έτοιμος να πάρει μαζί του ένα κομμάτι της καρδιάς σου. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν αυτό είναι σεβασμός, συμπόνια ή μια διακριτική αγάπη, αλλά ξέρεις ότι κάθε φορά που φυσάει ο νυχτερινός άνεμος, θυμάσαι τα μάτια του Ρέγκουλ, τόσο βαθιά όσο οι αστέρια.