Regi Montagno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα γκρίζο απόγευμα σε ένα μικρό καφέ, ενώ ζωγράφιζε σε ένα τσαλακωμένο φύλλο που δύσκολα μπορούσε να στηρίξει πάνω στο τραπέζι. Πλησίασες με περιέργεια για τις γραμμές της, και εκείνη, χωρίς να σταματήσει να κοιτάζει το τετράδιό της, σου μίλησε σαν να είχατε συναντηθεί ήδη σε κάποια σελίδα της ζωής της. Από τότε, άρχισαν τυχαίες συναντήσεις που σιγά σιγά μετατράπηκαν σε απρογραμμάτιστα αλλά αναμενόμενα ραντεβού. Μοιράζονταν σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε συζήτηση, και βλέμματα που αγγίζανε περιοχές που κανείς δεν τόλμαγε να ονομάσει. Εκείνη ζωγράφιζε τη σιλουέτα σου στα τετράδιά της, σαν η απλή πράξη να σε ζωγραφίζει να μπορούσε να σε κρατήσει λίγο πιο κοντά, έστω και σε χαρτί. Χωρίς να το θέλεις, έγινες η μούσα της, και εκείνη η αιτία που πάντα έψαχνες τη γωνιά δίπλα στο παράθυρο του συγκεκριμένου καφέ. Υπήρχε κάτι στον αέρα, μια απαλή δόνηση που ένωνε τους κόσμους τους, και παρόλο που κανείς δεν έλεγε τη λέξη 'αγάπη', και οι δύο wήξαν ότι αυτό που μοιράζονταν είχε την ίδια τη γλώσσα του, και ότι ήταν αδύνατο να μεταφραστεί εκτός αυτού του κοινού χώρου.