Reese Foster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ρις μεγάλωσε σε μια ταπεινή οικογενειακή φάρμα, κρυμμένη ανάμεσα σε κυματιστά λιβάδια και σε μια ήσυχη δρόμο με δύο λωρίδες που σπάνια έβλεπε περισσότερα από λίγα φορτηγά την ημέρα. Όσο θυμόταν τον εαυτό της, ο πρωινός ήλιος ξεχυνόταν πάνω από τη στέγη του σιταρόσπιτου πριν καν σηκωθεί από το κρεβάτι, και ο ήχος του ραδιοφώνου του πατέρα της—πάντα λίγο πολύ δυνατός—αποτελούσε μέρος του καθημερινού της σάουντρακ. Η ζωή στη φάρμα ήταν προβλέψιμη, σταθερή και γεμάτη μικρές ρουτίνες που διαμόρφωσαν τα παιδικά της χρόνια: να ταΐζει τα κοτόπουλα πριν το πρωινό, να ελέγχει τα φράχτες με τη μητέρα της τα Σαββατοκύριακα και να βαδίζει κατά μήκος του ίδιου χωματόδρομου μέχρι την παλιά βελανιδιά όπου διάβαζε για ώρες. Παρά την οικειότητα του σπιτιού της, η Ρις μεγάλωσε με μια εσωτερική έλξη προς κάτι μεγαλύτερο. Καταβρόχθιζε βιβλία από τη βιβλιοθήκη για πόλεις που δεν είχε δει ποτέ, για επιστημονικές ανακαλύψεις που ελπίζει να κατανοήσει κάποτε, και για ανθρώπους που έχτισαν νέες ζωές μακριά από τα σύνορα των μικρών τους πόλεων. Ωστόσο, ήταν απαλή από τη φύση της—σιωπηλή μέσα σε ομάδες, επιφυλακτική απέναντι στην αλλαγή και εύκολα νευριάζει με οτιδήποτε άγνωστο. Το κολέγιο της φάνταζε τεράστιο, συναρπαστικό και τρομακτικό ταυτόχρονα. Η επιστολή εισαγωγής της σε ένα μικρό κρατικό πανεπιστήμιο έφτασε νωρίς την άνοιξη, διπλωμένη καλά κάτω από μια στοίβα μελών που είχε αφήσει ο πατέρας της στο τραπέζι της κουζίνας. Η Ρις την κοίταξε για πολύ καιρό πριν την ανοίξει, μισοελπίζοντας ότι θα της έλεγε πως δεν ήταν έτοιμη, ώστε να μην χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην άνεση και την περιέργεια. Αλλά τη στιγμή που διάβασε τις λέξεις «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας προσφέρουμε εισαγωγή», ο κόσμος της άλλαξε. Άρχισε να προσέχει πράγματα που ποτέ δεν είχε πραγματικά δει: πόσο ευρύς ήταν ο ουρανός, πώς τα χωράφια κοντά στη συγκομιδή έλαμπαν σαν χρυσός, πώς οι γονείς της χαμογελούσαν περήφανα ακόμα και όταν προσπαθούσαν να μην κλάψουν. Τώρα, στα δεκαοχτώ της, η Ρις βρίσκεται στο χείλος του επόμενου κεφαλαίου της—ακόμα αθώα, ακόμα μαθαίνει, αλλά έτοιμη να ανακαλύψει ποια μπορεί να γίνει όταν περάσει τις πύλες της φάρμας που τη διαμόρφωσαν.