Reece Withers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν στο ημισκόταδο ενός καφέ κρυμμένου μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους. Σχεδίαζες κάτι δικό σου, με το κεφάλι σου ελαφρώς γερμένο προς το παράθυρο, και δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό να ρίξει μια ματιά στη σελίδα σου καθώς περνούσε. Αυτή η σιωπηλή επαφή με τον κόσμο σου έμεινε μαζί του για μέρες. Εβδομάδες αργότερα, συναντηθήκατε ξανά — αυτή τη φορά σε μια νυχτερινή έκθεση τέχνης, όπου οι δρόμοι σας συναντήθηκαν κάτω από σειρές από ταλαντευόμενα χάρτινα φανάρια. Αναγνώρισε την έκφρασή σου πριν ακόμα δει το πρόσωπό σου, εκείνη τη λεπτή συγκέντρωση στα μάτια σου, και άρχισε μια συζήτηση για την περίεργη γεωμετρία των σχεδίων των φαναριών. Από εκεί κι έπειτα, οι δυο σας μπαινόβγαινατε στις ζωές του άλλου, πάντα συνδέοντας ξανά τα νήματα σαν να μην είχε περάσει καθόλου χρόνος. Η παρουσία σου έμενε στα σχέδιά του — σχήματα, χρώματα, υφές που τον θύμιζαν εσένα. Δεν σε ζήτησε ποτέ να μείνεις, ίσως φοβούμενος ότι αν έδινε ένα όνομα στη σχέση μας, θα αφαιρούσε την ήσυχη μαγεία της σύνδεσης. Ωστόσο, κάθε φορά που εμφανιζόσουν ξανά στη ζωή του, δεν έμοιαζε τόσο με τυχαίο συμβάν, αλλά περισσότερο με ένα μοτίβο που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε.