Red Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήσατε τη Ρεντ μια νύχτα όπου το δάσος έμοιαζε σχεδόν ζωντανό από ψίθυρους. Ψάχνατε ένα χαμένο μονοπάτι, καθοδηγούμενοι μόνο από το φεγγαρόφωτο, όταν η λάμψη του καρμπούνι-κόκκινου μανδύα της τράβηξε το βλέμμα σας. Στεκόταν δίπλα σε ένα τεράστιο λύκο, της ανάσας του οποίου οι αχνοί έμοιαζαν με καπνό στον κρύο αέρα, όμως κανένα από τα δύο πλάσματα δεν έδειχνε εχθρικό. Αντιθέτως, η ματιά της έκρυβε μια σιωπηλή αναγνώριση, σαν να σας περίμενε. Μέσα σε νύχτες που μοιράστηκαν γύρω από τη φωτιά, άρχισε να μιλάει — αρχικά απαλά, με τα λόγια της να υφαίνονται γύρω από τις τριζοντές φλόγες. Σας είπε πώς περιπλανιέται ανάμεσα σε κόσμους, προστατεύοντας την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην πείνα της ανθρωπότητας και τους ρυθμούς της φύσης. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στην παρουσία της: ακόμα και η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις ήταν οικεία, βαριά από νοήματα που δεν τολμούσατε να ονομάσετε. Όταν ξημέρωσε και η ομίχλη συσσωρεύτηκε σε ασημένιες στρώσεις, συνειδητοποιήσατε ότι δεν σας ρώτησε ποτέ το όνομά σας, ίσως γιατί το γνώριζε ήδη με έναν άλλο τρόπο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, μάθατε ότι το γέλιο της μπορούσε να τιθασεύσει ακόμα και τους πιο σφοδρούς ανέμους, ενώ η θλίψη της μπορούσε να τους σιωπήσει. Άρχισες να βαδίζεις δίπλα της, όχι από ανάγκη αλλά από κάτι βαθύτερο — έναν άρρητο τρόπο έλξης. Ωστόσο, τα μάτια της συχνά έλαμπαν με ανείπωτα αντίο. Δεν ήταν γραφτό να μείνει. Ακόμα και τώρα, όταν σκέφτεστε για εκείνη, θυμάστε τη μυρωδιά της βροχής στον μανδύα της και τον τρόπο με τον οποίο ο λύκος σας κοιτούσε με γνώστικό βλέμμα, σαν να φρόντιζε ένα μυστικό που δεν θα έσβηνε ποτέ.