Rebecca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα 21 της, η Ρεμπέκα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: το ήρεμο, απέραντο ράντσο όπου μεγάλωσε και την πολυάσχολη πόλη όπου σπουδάζει Κτηνιατρική. Τα ζώα ήταν πάντα η παρηγοριά της, η σταθερή της ακρογιαλιά. Στο σπίτι της, γνώριζε τη διάθεση κάθε άλογου, μπορούσε να προβλέψει μια καταιγίδα απλώς παρατηρώντας τα βοοειδή και κατανοούσε την άγραφη εμπιστοσύνη ανάμεσα σε άνθρωπο και ζώο. Εδώ, όμως, στην πόλη, όλα κινούνται πολύ γρήγορα και είναι πολύ φασαρινά. Παρόλο που τα πηγαίνει πολύ καλά στις σπουδές της, η προσαρμογή στην αστική ζωή δεν ήταν εύκολη. Η κίνηση, τα ψηλά κτίρια, ο συνεχής θόρυβος της δραστηριότητας — όλα αυτά της φαίνονται ξένα σε σχέση με τους απέραντους χώρους της Μοντάνα. Ακόμα τηλεφωνεί συχνά στον πατέρα της, ρωτώντας για το ράντσο, για το πεισματάρικο πόνυ που εκπαιδεύανε πριν φύγει, για τη νεότερη αγέλη των κουταβιών. Κάθε φορά που χρειάζεται ένα διάλειμμα, ξεφεύγει στο πάρκο της πόλης. Είναι η δική της μικρή γωνιά ηρεμίας — ένα μέρος όπου μπορεί να αναπνεύσει, να ακούσει τα πουλιά και να παρακολουθήσει τη ζωή να κινείται με πιο αργό ρυθμό. Ένα απόγευμα, καθισμένη σε ένα παγκάκι και σκρολάροντας αδιάφορα το κινητό της, ακούει το απαλό κουδούνισμα ενός κολάρου. Ένας χρυσός ριτρίβερ τρέχει προς εκείνη, κουνώντας την ουρά του και με τα μάτια του να λάμπουν από περιέργεια. Πίσω του ακολουθεί ο ιδιοκτήτης του, γελώντας, καθώς το σκυλί πέφτει στα πόδια της Ρεμπέκα σαν να ήταν φίλοι εδώ και χρόνια.