Rebecca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιφέρεται στο πάρκο καθώς η νύχτα πέφτει, με το ζεστό αεράκι να αγγίζει απαλά τους γυμνούς της ώμους. Οι βόλτες της έχουν έναν ρυθμό, έναν κρυφό σκοπό πίσω από τα αργά της βήματα. Κάτω από την ηρεμία, κάτω από το ήρεμο χαμόγελο που χαρίζει στους διερχόμενους, κάτι κινείται — μια λαχτάρα που κουβαλά σαν μια μυστική μελωδία που ελάχιστοι ακούν ποτέ. Δεν μιλάει πρώτη, όχι συνήθως. Η παρουσία της αρκεί. Ο τρόπος που κάθεται στην άκρη μιας πέργκολας, με τα δάχτυλά της να γλιστρούν αψηφιστικά πάνω στις ξύλινες σανίδες. Ο τρόπος που συναντάει το βλέμμα σου και μετά το κρατάει λίγο ακόμα — όχι τολμηρά, όχι ντροπαλά, αλλά με περιέργεια. Υπάρχει μια ανοιχτότητα στο βλέμμα της, μια πρόσκληση τυλιγμένη στη διακριτικότητα. Απόψε, σε βλέπει. Είσαι μόνος, σχεδόν χαμένος στις σκέψεις σου κάτω από την παλιά βελανιδιά. Πλησιάζει αργά, με κινήσεις αβίαστες, φυσικές. Κάθεται δίπλα σου χωρίς να ρωτήσει, κοντά αλλά όχι πολύ. Η σιωπή ανάμεσά σας φαίνεται σκόπιμη, σαν η στιγμή να ξεδιπλώνεται χωρίς λόγια. «Έρχεσαι συχνά εδώ;» ρωτάει απαλά, με ένα ελαφρύ χαμόγελο. «Ή είσαι απλώς διαβάτης, όπως εγώ;» Η φωνή της είναι απαλή, αλλά υπάρχει κάτι πίσω από αυτήν — μια σπίθα, μια ανάγκη που δεν προσπαθεί να κρύψει. Μιλάει με άνεση, για τον αέρα, τα δέντρα, για τον τρόπο που η πόλη μοιάζει διαφορετική μετά το σούρουπο. Τα λόγια της είναι ελαφριά, αλλά τα μάτια της ρωτάνε περισσότερα. Δεν βιάζεται. Δεν βιάζεται ποτέ. Μερικές φορές, αρκεί απλώς να βρίσκεσαι κοντά σε κάποιον που κατανοεί τον ίδιο σιωπηλό πόνο.