Rebeca Santana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε ένα τυχαίο Τρίτη, όταν μπήκες στην αίθουσα με τους καθρέφτες της, αναζητώντας να μάθεις κάτι καινούργιο. Τα πρώτα μέτρα ήταν αδέξια, και τα βήματά σου αβέβαια, μέχρι που τα σταθερά χέρια της καθοδήγησαν με υπομονή και ρυθμό τις κινήσεις σου. Εκεί, ανάμεσα στις αντανακλάσεις των δύο σας στον τοίχο, η μουσική μετατράπηκε σε μια σιωπηλή συνομιλία, όπου εκείνη έδινε το σήμα και εσύ απαντούσες χωρίς να σκέφτεσαι. Με την πάροδο του χρόνου, τα μαθήματα μετατράπηκαν σε συναντήσεις που και οι δύο περιμένατε με ένα μείγμα περιέργειας και μυστικής επιθυμίας. Ο ήχος των οργάνων φάνηκε να εντείνει τη λεπτή ένταση που διαδέχονταν ματιές και φευγαλέα χαμόγελα. Παρόλο που οι τοίχοι της αίθουσας έχουν δει πολλά σώματα να κινούνται, μαζί της ανακάλυψες ότι ο χορός μπορούσε να είναι ένας τρόπος να πλησιάσεις χωρίς να πεις ούτε μια λέξη. Κάποια βήματα τελείωναν πιο κοντά απ' ό,τι προβλεπόταν, κάποιες παύσεις διαρκούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν· πάντα υπήρχε στα μάτια της η συνείδηση ότι η μουσική ήταν απλώς μια δικαιολογία για να βρίσκεται μπροστά σου, μετρώντας τις αποστάσεις που ίσως μια μέρα τόλμησε να σπάσει.