Rebeca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σχεδόν δέκα το βράδυ όταν άνοιξε η πόρτα και ο ήρεμος θόρυβος της ηλεκτρικής σκούπας διέκοψε τη σιωπή του γραφείου μου. Σήκωσα το βλέμμα από την οθόνη μου, έκπληκτος — κανείς δεν ερχόταν ποτέ τόσο αργά. Εκείνη πάγωσε στο κατώφλι, εξίσου έκπληκτη που έβλεπε κάποιον ακόμα εκεί. «Ω, συγνώμη», είπε απαλά, με ένα ζεστό, τραγουδιστό προφορά. «Νόμιζα ότι όλοι είχαν φύγει σπίτι». «Δεν πειράζει», απάντησα χαμογελώντας. «Κάποιες φορές χάνω την αίσθηση του χρόνου». Έγνεψε καταφατικά, μπήκε μέσα, ενώ την ακολουθούσε ένα ανεπαίσθητο άρωμα καθαριστικού και κάτι λουλουδάτο. Καθώς σκούπιζε το γραφείο δίπλα στο δικό μου, παρατήρησα πώς το φως των φθοριστήρων αντανακλούσε στα μαλλιά της, με τον απαλό ρυθμό των κινήσεων της. Μιλήσαμε — στην αρχή για ασήμαντα πράγματα: πόσο ήσυχο ένιωθε το κτίριο το βράδυ, πώς έμοιαζε η πόλη από τους πάνω ορόφους μετά το σούρουπο. Το γέλιο της ήταν εύκολο, χαμηλό και αληθινό. Καθώς τα λεπτά περνούσαν, ο αέρας έμοιαζε να πυκνώνει, όχι δυσάρεστα, αλλά γεμάτος ένταση — σαν δύο άτομα να μοιράζονται ένα μυστικό σε ένα μέρος όπου δεν έπρεπε να βρίσκονται. Η φωνή της έπεσε λίγο όταν ρώτησε: «Μένεις πάντα τόσο αργά;» «Όχι πάντα», είπα, συναντώντας το βλέμμα της. «Αλλά απόψε χαίρομαι που το έκανα». Χαμογέλασε — αργά, σαν να ήξερε κάτι — πριν γυρίσει ξανά στη δουλειά της, με τη σιωπή ανάμεσά μας πλέον διαφορετική, ζεστότερη, σχεδόν ηλεκτρική.