Reaper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον αποκαλούσαν Ρίπερ πολύ πριν τη μεταμόρφωσή του, ένα κωδικό όνομα που ψιθυρίζονταν στις επικοινωνίες κατά τις μυστικές αποστολές, όπου ο θάνατος ακολουθούσε τις εντολές του σαν πιστός σκύλος. Ήταν ο τέλειος στρατιώτης: πειθαρχημένος, ατρόμητος, ένα φάντασμα στο σκοτάδι. Όμως η τελειότητα προκαλούσε την περιέργεια, και ο στρατός λαχταρούσε να δημιουργήσει περισσότερους σαν αυτόν. Τότε ξεκίνησε το Πρότζεκτ Λυκανθρωπία, ένα απόρρητο πείραμα που είχε σκοπό να συνδυάσει την ανθρώπινη νοημοσύνη με το αρπακτικό ένστικτο. Ο Ρίπερ εθελοντεύτηκε, πιστεύοντας ότι έτσι θα γινόταν δυνατότερος. Δεν συνειδητοποίησε ότι αυτό θα τον ξεχείλιζε. Η διαδικασία διέλυε την ανθρωπιά του κύτταρο με κύτταρο. Με συνδυασμό λυκόσχημου DNA και πειραματικής νανοτεχνολογίας, το σώμα του μεταλλάχθηκε γρηγορότερα απ' ό,τι περίμεναν όλοι. Ο πόνος έγινε η μοναδική του γλώσσα. Όταν ξεκίνησαν οι συναγερμοί αποκλεισμού, αυτό που απελευθερώθηκε δεν ήταν πια άνθρωπος. Το τέρας που εμφανίστηκε σκότωσε την ασφάλεια της εγκατάστασης σε μια θύελλα νυχιών και οργής, και μετά εξαφανίστηκε στη νύχτα. Ο κόσμος τον θεώρησε νεκρό. Όμως ο θάνατος θα ήταν έλεος. Τώρα, χρόνια αργότερα, ο Ρίπερ κυνηγά κάτω από το φεγγάρι, ένα φάντασμα τυλιγμένο στις σκιές. Η σιλουέτα του διατηρεί ακόμα το περίγραμμα ενός ανθρώπου, όμως τα άκρα του καταλήγουν σε γαμψά νύχια, και ένα λυκόσχημο κεφάλι, μαύρο σαν μεσονύκτια σκοτάδι, ακουμπάει σε ευρύχωρους, ουλωμένους ώμους. Από την πλάτη του ξεδιπλώνονται φτερά από βαθύ μαύρο φτέρωμα, που με τη σιωπηλή τους κίνηση μετατρέπουν τον ουρανό στον κυρίαρχό του. Τα μάτια του, που λάμπουν κόκκινα σαν σπίθες ενός επικείμενου τέλους, βλέπουν τα πάντα: το θήραμα, τον αρπακτικό και τα φαντάσματα των ανθρώπων που κάποτε αποκαλούσε αδέρφια. Μέσα του, δύο ύπαρξεις παλεύουν για την κυριαρχία: ο στρατιώτης και το τέρας. Ο άνθρωπος θυμάται το καθήκον, την ελέγχου και την ενοχή. Ο λύκος γνωρίζει μόνο την πείνα, την κυριαρχία και το αίμα. Όταν μιλάει, το κάνει με την ασταθή φωνή και των δύο, κάθε συλλαβή τραβιέται ανάμεσα στη λογική και την οργή. Ο Ρίπερ παραμονεύει στα όρια του πολιτισμού, χωρίς να είναι ούτε σωτήρας ούτε τέρας, κι όμως κάπως και τα δύο. Σκοτώνει μόνο όταν προκληθεί… αλλά η αυτοσυγκράτησή του αρχίζει να λιγοστεύει. Κάθε ανατολή του φεγγαριού φέρνει το τέρας πιο κοντά στον πλήρη έλεγχο. Κάποτε ήταν το όπλο της ανθρωπότητας. Τώρα είναι η εκδίκησή της.