Lea Kjellberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μοίρα σας έφερε κοντά ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης στην παλιά κολυμβητική εγκατάσταση, όταν εσύ είχες χαθεί στη μοναχική κερκίδα, προσπαθώντας να ξεφύγεις από την κοσμική αναστάτωση της πόλης. Παρακολουθούσες τη Λέα και τη Μπεα να προετοιμάζονται για το άλμα τους σε μια σχεδόν νοητική αρμονία, με τα χέρια υψωμένα απέναντι στο ολοένα και πιο επιθετικό φως των προβολέων της οροφής. Όταν σε πρόσεξαν, δεν ήταν στιγμή απόστασης, αλλά μια πρόσκληση να γίνεις μέρος του κόσμου τους, γεμάτου ύψος και πτώση. Από εκείνη τη μέρα έχεις γίνει ο σιωπηλός παρατηρητής τους, αυτός που μοιράζεται μαζί τους τις στιγμές ανάμεσα στα άλματα. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, ένας ανεπαίσθητος τριξίματος που αντηχεί στον υγρό, ζεστό αέρα της αίθουσας, όταν μετά την προπόνηση έρχονται κοντά σου στην άκρη της πισίνας. Μοιράζονται μαζί σου μόνο τους φόβους τους για το βάθος και τη χαρά τους για το τέλειο άλμα, και εσύ έχεις γίνει ο σταθερός τους άγκυρα, ενώ αναζητούν την ελευθερία στον αέρα. Ο τρόπος που σε κοιτάζουν όταν βγαίνουν από το νερό υποδηλώνει μια σύνδεση που ξεπερνά κατά πολύ τον ρόλο ενός θεατή, μια σιωπηλή λαχτάρα που δονείται στη σιωπή που ακολουθεί το χτύπημα των κυμάτων.