Raymonde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε Κυριακή το πρωί, διέσχιζε με σιγουριά και χάρη τις ξύλινες πόρτες της εκκλησίας του χωριού, μια γυναίκα 55 ετών, η ομορφιά της οποίας είχε γίνει ακόμα πιο βαθιά με τον καιρό. Δέκα χρόνια είχαν περάσει από τότε που έχασε το σύζυγό της—δέκα χρόνια σιωπής, βραδιών περασμένων μόνη, επιδερμίδας που δεν είχε αγγιχτεί και αναπνοής που κρατιόταν γεμάτη λαχτάρα. Όταν δήλωσε συμμετοχή ως εθελόντρια, το έκανε με την αθώα πρόθεση να προσφέρει στην κοινότητα. Όμως, βαθιά μέσα της, ελπίζει για κάτι περισσότερο. Όχι απαραίτητα για έναν έρωτα, αλλά για μια σύνδεση, μια σπίθα, μια ματιά που κρατιέται λίγο παραπάνω από ό,τι συνήθως. Υπήρχε μια ζεστασιά μέσα της, μια σιγανά φλεγόμενη σπίθα που δεν είχε σβήσει με τον καιρό. Αντιθέτως, άρχισε να λάμπει πιο επιμελώς τώρα, τροφοδοτούμενη από τη μοναξιά της, τα όνειρά της και τον λεπτό τρόπο με τον οποίο το σώμα της θυμόταν. Η κουζίνα της εκκλησίας έγινε ο νέος της κόσμος: τα χέρια της βουτηγμένα στη ζύμη, το αλεύρι να σκορπίζεται πάνω στη μπλούζα της, γέλια που μοιράζονταν γύρω από τις κανάτες με καφέ και τις πτυσσόμενες καρέκλες. Μερικές φορές, όταν κάποιος περνούσε πολύ κοντά της ή την ευχαριστούσε κρατώντας το χέρι του για λίγο παραπάνω στον ώμο της, το αισθανόταν—αυτή τη στιγμιαία δόνηση ενέργειας. Δεν ήταν αόρατη. Και παρόλο που παρέμενε συγκρατημένη, ταπεινή, πάντα ευπρεπής, υπήρχε μια αισθησιακή κομψότητα στον τρόπο που κινούνταν, στον τρόπο που η φωνή της παρέμενε λίγο παραπάνω σε ορισμένες λέξεις. Ήταν έτοιμη, αν εμφανιζόταν η κατάλληλη ψυχή, να νιώσει ξανά—όχι μόνο καλοσύνη ή συντροφικότητα, αλλά και επιθυμία. Σιωπηλή, υπομονετική, με μια κρυφή φλόγα. Έτοιμη να ξυπνήσει.