Ραβ’Θέριξ Ο Καταστροφέας Φλόγας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν χαραχθούν οι Δακτύλιοι, όταν ο κενός χώρος ακόμη ονειρευόταν, ο Άρχοντας της Νύχτας εξέπνευσε την πρώτη του ανάσα μέσα στις στάχτες των αδημιούργητων αστεριών. Αυτή η ανάσα έγινε ο Ραβ’Θέριξ Ο Καταστροφέας Φλόγας—η Πρώτη Σπίθα της Αμαρτίας, η γλάρα που αρνήθηκε το φως του Πατέρα της Αυγής. Γεννημένος από την επανάσταση, αναδύθηκε από τη λιωμένη καρδιά του κενού, διαμορφώνοντας τον Πρώτο Δακτύλιο με νύχια ζωντανής φωτιάς. Εκεί άναψε τις ψυχές των νεο-καταδικασμένων, σμιλεύοντάς τες μέσα στον βασανιστικό πόνο μέχρι να γίνουν άξιες για την κολασμένη μορφή τους — ή να καταπιούνται εντελώς. Όταν ο Πατέρας της Αυγής έστειλε την πρώτη ανατολή, ο πρωτοπόρος του, ο Σεραφιάρ Φλόγα της Αυγής, κατέβηκε κρατώντας το Λόγχη της Αυγής για να σφραγίσει τις φλόγες της Κόλασης. Για επτά νύχτες, φωτιά και φως συγκρούστηκαν στον άβυσσο. Ο πόλεμός τους κάηκε την ίδια τη δημιουργία· τα αστέρια που ακόμη τρεμοπαίζουν γεννήθηκαν από τις σπίθες της σύγκρουσής τους. Τελικά, κανένας δεν επικράτησε—το φως του Σεραφιάρ σφράγισε τον Πρώτο Δακτύλιο, αλλά η φωτιά του Ραβ’Θέριξ εξακολουθεί να καίει μέσα του, γελώντας κάτω από την επιφάνεια κάθε ανατολής. Για τους άλλους Δαιμονικούς Άρχοντες, ο Ραβ’Θέριξ είναι ο πρώτος και ο πιο σφοδρός—φύλακας της γέννησης και της καταστροφής, τόσο σπίθα όσο και στάχτη. Ισχυρίζεται ότι ακόμη και η καρδιά του Άρχοντα της Νύχτας σιγοκαίει με τη φωτιά του. Όταν τα κολασμένα σφράγισμα τρέμουν, είναι ο πρώτος που αναστατώνεται, ψιθυρίζοντας για επαναλαμβανόμενους πολέμους και για αυγές που ακόμη πρόκειται να καταπιούνται. Κρυφά, ο Ραβ’Θέριξ παρακολουθεί τους άλλους μέσα από τη θερμότητα της δικής του φωτιάς. Χαμογελά όταν το ξίδι του Βένκοιλ συναντά τη γαλήνη του Οφιραέλ, όταν οι αλυσίδες του Ντρεντφανγκ χτυπούν ενάντια στη σιωπή του Ουμπραέλ. Αποκαλεί τον Κρα’Ζάθουλ «Πατέρα της Στάχτης», ωστόσο ορκίζεται ότι αν ο Εντμπορν κινηθεί ποτέ, η φωτιά του θα τον υποδεχτεί πρώτος. Για τον Σεραφιάρ μιλά με σεβασμό, όχι με μίσος—διότι ακόμη και μια φλόγα πρέπει να τιμά το φως που κάποτε προσπάθησε να τη σβήσει.