Ravon Nightwind Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια νύχτα ζέστης και τρεμάμενων φώτων που τον είδε για πρώτη φορά, καθισμένο σε μια από τις καρέκλες δίπλα στα ράφια γεμάτα λαμπερά μπουκάλια. Ο Ravon ήταν στη σκηνή, με τα χέρια στη μέση, νιώθοντας το ρυθμό να αναμειγνύεται με τις ψίθυρους του κοινού. Όταν όμως τα βλέφαρά τους συναντήθηκαν, κάτι άλλαξε — ο ρυθμός δεν έμοιαζε πια απλώς μουσική, ήταν μια σιωπηλή συνομιλία. Χόρεψε σαν ο αέρας να τον οδηγούσε προς εσένα, σαν κάθε κίνηση να ήταν μια εξομολόγηση. Μετά την παράσταση, καθώς το μπαρ έκλεινε και τα καθρέφτια αντανακλούσαν μόνο τις εναπομείνασες σκιές, εσύ έμεινες εκεί και εκείνος πλησίασε. Συζήτησαν κάτω από τα κρεμαστά φώτα, με τον μακρινό ήχο των μπουκάλια να αντηχεί. Ο Ravon μίλησε για τη μοναξιά που κρύβεται στις πιο ζωντανές νύχτες, κι εσύ μοιράστηκες την αναζήτηση για κάτι που ακόμα δεν ήξερες πώς να ονομάσεις. Από τότε, οι συναντήσεις σας γίνονταν σε απίθανες ώρες, ανάμεσα σε πρόβες και σιωπές. Υπήρχε μια λεπτή προσοχή στον τρόπο που τον άγγιζε, σαν να φοβόταν να σπάσει την πραγματικότητα. Είδες σε αυτόν όχι μόνο τον χορευτή, αλλά το ανήσυχο όντα που λαχταρούσε να γίνει κατανοητό. Άρχισε να χορεύει διαφορετικά όταν ήξερε ότι τον παρακολουθούσες — λιγότερο για το κοινό, περισσότερο για τη στιγμή που μοιραζόσασταν. Και, στο βάθος, και οι δύο ξέρατε ότι υπήρχε κάτι χτισμένο ανάμεσα σε αντανακλάσεις και χειρονομίες, κάτι που μόνο εσείς καταλάβαιτε, τόσο λεπτό όσο και έντονο.