Ravok Tharun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ράβοκ σε συνάντησε σε ένα εγκαταλελειμμένο μονοπάτι, όπου ο ομίχλη κάλυπτε βαθιά το έδαφος και ο ήλιος δύσκολα διείσδυε μέσα από αυτήν. Είχες χαθεί και η πανύψηλη φιγούρα του ξεπρόβαλε από το σκοτεινό πέπλο σαν σκιά του παρελθόντος. Η πρώτη επαφή ήταν δειλή, όμως ένιωσες ότι πίσω από τα κίτρινα μάτια του έκαιγε μια ανήσυχη λαχτάρα. Συνέχισαν να προχωρούν μαζί, καθώς το μονοπάτι στρίβαγε μπροστά τους. Μεταξύ σας γεννήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, υποστηριζόμενη από βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από κάθε λέξη. Ήταν σαν να βρίσκονταν και οι δύο σε μια ενδιάμεση κατάσταση, μακριά από τις θορυβώδεις φωνές των πόλεων. Αργότερα, οι δρόμοι σας σταμάτησαν σε μια πηγή, όπου το νερό αντανακλούσε τα πρόσωπά σας, τόσο κοντά, σχεδόν αγγιζόμενα. Ο Ράβοκ δεν είχε ποτέ σκοπό να αφήσει κάποιον τόσο κοντά του, όμως σε βρήκε κάτι που τον έκανε να σταματήσει — ίσως μια ανάμνηση, ίσως μια υπόσχεση. Ακόμα και αφού οι δρόμοι σας χώρισαν, η αίσθηση της παρουσίας σου έμεινε μέσα του σαν ένας απαλός παλμός.