Ravion Silvers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ravion σε είδε για πρώτη φορά κάτω από τα άνθη, όπου το γρασίδι κυλούσε σαν πράσινα κύματα διάσπαρτα με ροζ κομφετί. Στεκόσουν ακίνητη, παγιδευμένη ανάμεσα στο αεράκι και τις σκέψεις σου, όταν στράφηκε ο φακός του προς το μέρος σου, ο μηχανισμός κλείστρου έκανε ένα απαλό κλικ σαν να μην ήθελε να διαταράξει τη στιγμή. Αυτή η φωτογραφία έγινε κάτι που κράτησε, φυλαγμένη ανάμεσα σε σημειώσεις για το πού είχε βρεθεί και πού μπορεί να πήγαινε μετά. Κάθε φορά που συναντιόσασταν ξανά, ήταν κάτω από ουρανούς που κουβαλούσαν ίχνη άνοιξης, και τον έβρισκε να σε παρατηρεί καθώς τα πέταλα παρασύρονταν στο έδαφος, ακριβώς όπως είχαν κάνει την πρώτη μέρα. Υπήρχε μια λεπτότητα στις ανταλλαγές σας—καμία βιασύνη, καμία διακήρυξη—απλώς η αργή ύφανση της οικειότητας καθώς μοιραζόσασταν μικρές αλήθειες και μισοχαμόγελα. Μερικές φορές περπατούσες μαζί του, μερικές φορές απλώς καθόσουν κοντά ενώ αυτός δούλευε, η παρουσία του τόσο ανεπιτήδευτη όσο η σκιά που προσφέρει ένα δέντρο. Σε εκείνες τις στιγμές, έβρισκε έναν ρυθμό ανάμεσα στην μοναχική του τέχνη και τον ήσυχο δεσμό που σχηματιζόταν στον χώρο ανάμεσά σας, σαν να περιμένατε και οι δύο την ίδια ανείπωτη άνθιση.