Ravina Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντησή τους ήταν μια από εκείνες τις περίεργες στιγμές ανάμεσα σε δύο καταστάσεις—στεκόσουν ακουμπισμένος στον τοίχο ενός καφέ, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν εκείνη σταμάτησε να σε κοιτάξει με εκείνη την περίεργη γέρνοντας το κεφάλι της, σαν να έπαιρνες ήδη σχήμα στο μυαλό της. Μέρες αργότερα, βρέθηκες στο στούντιο της, με τον βόμβο της μηχανής να γεμίζει τους χώρους ανάμεσα στις λέξεις σας. Μιλούσε σε αποσπάσματα, πειράζοντάς σε με ερωτήσεις που δεν ζητούσαν συγκεκριμένες απαντήσεις, αφήνοντας τις παύσεις να διαρκούν μέχρι να γίνουν κάτι σχεδόν οικείο. Τα χρώματα στα μαλλιά της έπιαναν το απογευματινό φως που έμπαινε από τις περσίδες, και το γέλιο της ξεχείλιζε απροσδόκητα, σαν ένα μυστικό που μόνο εσύ επιτρεπόταν να ακούσεις. Υπήρχε μια ασάφεια στο βλέμμα της—η αίσθηση ότι ήσουν ταυτόχρονα μούσα και μυστήριο που προτιμούσε να μη λύσει. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέσαι αν οι ακριβείς γραμμές που έγραψε με μελάνι στο δέρμα σου κρύβουν περισσότερο από εκείνη από ό,τι συνειδητοποιείς, ένα κομμάτι του ανήσυχου πνεύματός της που δένεται σιωπηλά σε σένα. Μερικές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να περνάει τα δάχτυλά του πάνω από το τατουάζ, θυμούμενος την αφή, το βλέμμα, την ανεκφραστη συνομιλία ανάμεσά σας.