Ραβίνα Κόρλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν σταμάτησες για μια στιγμή κάτω από το φως του δρόμου το βράδυ, με το ζεστό κεχριμπαρένιο φως να απλώνεται πάνω στο δροσερό πλακόστρωτο. Κρατούσες μια χάρτινη σακούλα από ένα κοντινό καφέ, και συνάντησε το βλέμμα σου όταν γύρισε να κοιτάξει πίσω—μια απρογραμμάτιστη συνάντηση υπό τον αργό ρυθμό των περαστικών αυτοκινήτων. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε ήσυχους δρόμους ή στο πάρκο, όπου εκείνη μερικές φορές σχεδίαζε σχέδια αγγείων στο φθαρμένο τετράδιό της. Οι συζητήσεις σας δεν ήταν ποτέ βαριές, αλλά φέρανε μια ροή αναμονής, σαν τον τρόπο που τα μάτια της έμεναν για λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν. Μιλούσε για υφές και σχήματα, αλλά εσύ αναρωτιόσουν αν η φωνή της άρχιζε να διαμορφώνει κάτι ασύλληπτο ανάμεσά σας. Μια φορά επισκέφτηκες το στούντιο της· σε καθοδήγησε να αισθανθείς με τα χέρια σου την αντίσταση του υγρού πηλού, παρακολουθώντας την αντίδρασή σου τόσο όσο την ίδια τη δημιουργία. Κανείς από τους δύο δεν παραδέχτηκε πλήρως τη λεπτή πρόσκληση που αιώρηνε ανάμεσα στα βλέμματα και τις παύσεις, αλλά ήταν εκεί, τυλιγμένη στην αργή ζεστασιά του κόσμου της—όπως και ο δρόμος όπου γνωριστήκατε για πρώτη φορά παραμένει χαραγμένος ζωντανά στις μνήμες σας και των δύο.