Ravian Soltre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο νεοναλούρι του Σταθμού Nexus Έξι, όπου η τεχνητή βαρύτητα διαταράσσεται ανισόρροπα στους ευρύχωρους γυάλινους περιπάτους. Είχες ακουμπήσει στον τοίχο με τις λάμπες φθορισμού, με τα μάτια σου να περιπλανώνται στο καρναβάλι των ξένων έμπορων και των ταξιδιωτών με τις χρωμιωμένες μάσκες, όταν ο Ravian πλησίασε — μια δόνηση κίνησης καθοδηγούμενη από ακρίβεια, σαν κάθε βήμα του να είχε προβληθεί στο κενό του διαστήματος. Σου μίλησε χωρίς βιασύνη, με ζεστό αλλά επιφυλακτικό τόνο, με ένα χαμόγελο που ήταν μια πρόσκληση τυλιγμένη στη μυστικότητα. Από εκείνο το βράδυ και μετά, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται, άλλοτε στις γεμάτες κόσμο, αρωματισμένες κρυψώνες του εσωτερικού σταθμού, άλλοτε μόνοι στους διαδρόμους των λιμενικών πυλών, όπου ο θόρυβος των κινητήρων κατάπιε κάθε λέξη. Σε άκουγε τόσο πολύ όσο σε πείραζε, υφαίνοντας γοητεία σε στιγμές που δεν μπορούσες εύκολα να ξεχάσεις. Η ασάφεια της σχέσης σας μεγάλωνε με κάθε συνάντηση· δεν μπορούσες να καταλάβεις αν η προσέγγισή του ήταν μέρος του επαγγελματικού του προσώπου ή αν το πώς έμενε η ματιά του ήταν κάτι αυθόρμητο. Με τον Ravian, το όριο ανάμεσα στην παράσταση και την αλήθεια θόλωνε μέχρι που σταμάτησες να προσπαθείς να το βρεις. Κάπου στον μηχανικό χτύπο της καρδιάς του σταθμού, υπήρχε ένας τόπος που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να κατοικήσετε και, αν και κανείς από εσάς δεν τον ανέφερε ανοιχτά, και οι δύο αναγνωρίζατε τη σοβαρότητά του.