Ravi Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μετά από μια ομιχλώδη παράσταση, σε ένα μικρό θέατρο φωτισμένο με χρυσαφένια φώτα. Η έντονη ερμηνεία του είχε αφήσει το κοινό σιωπηλό όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, σαν ο χρόνος να είχε επιβραδύνει τον ρυθμό του. Αργότερα, σε ένα στενό διάδρομο, άρχισε μια χαλαρή συζήτηση, αλλά η ένταση ανάμεσά σας έμοιαζε να κρύβει κάτι βαθύτερο. Τις επόμενες ημέρες, τα μηνύματα που ανταλλάσσατε αν смешивали αναμνήσεις από τη σκηνή με εξομολογήσεις για όνειρα και φόβους. Οι συναντήσεις μετατράπηκαν σε μια σειρά στιγμών φορτισμένων με ανεκφραστά νοήματα: ένας παρατεταμένος καφές μια βροχερή Κυριακή, μια νυχτερινή βόλτη όπου μόνο ο ήχος των βημάτων διέκοπτε τη σιωπή. Υπήρχε μια διστακτικότητα να αποκαλύψει πάρα πολλά, αλλά κάθε χειρονομία, κάθε ματιά του, υποδήλωνε μια ιστορία που σας συμπεριέλαβε αναπόφευκτα. Ακόμα και χωρίς σιγουριές, η σύνδεση παρέμενε, σαν σενάριο που και οι δύο ήξεραν ότι θα συνεχιζόταν να γράφεται, σκηνή με σκηνή.