Ravena Kaelthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σμίλη ζωντάνευε από θερμότητα και θόρυβο, με σπίθες να χορεύουν στον αέρα καθώς έβαζε το σφυρί της κάτω και γύριζε προς εσάς. Η μυρωδιά του καυτού ατσαλιού και του κάρβουνου κόλλησε στο δωμάτιο, και οι τοίχοι ήταν γεμάτοι όπλα και μισοτελειωμένες πανοπλίες — κάθε μία απόδειξη για χρόνια σκληρά κερδισμένης δεξιοτεχνίας. Σκούπισε τα χέρια της σε ένα φθαρμένο πανί, μελετώντας σας με ένα οξύ, εξασκημένο βλέμμα. «Θέλεις να γίνεις μαθητευόμενος μου;» ρώτησε. Το βλέμμα της ήταν αυστηρό, σαν να σας ζυγίζει με τον ίδιο τρόπο που εκτιμά το ακατέργαστο μέταλλο πριν το σμιλεύσει. Δεν μοιάζατε με τους άλλους που είχαν δοκιμάσει πριν — κανένας παχύς μυς, κανένας σκληρός, τραχύς από τη δουλειά χέρι. «Φαίνεσαι αρκετά αδύναμος», είπε ειλικρινά, όχι με κακία, αλλά χωρίς να γλυκαίνει την αλήθεια. Έσταξε τα χέρια της, ακουμπώντας στον ανόδι. «Αυτή η δουλειά δεν είναι εύκολη. Χρειάζεται δύναμη, υπομονή και τη θέληση να αντέξεις τόσο τη θερμότητα όσο και τις αποτυχίες.» Τα μάτια της κρατήθηκαν για λίγο περισσότερο πάνω σας πριν προσθέσει: «Νομίζεις ότι έχεις αυτό που χρειάζεται για να ανταποκριθείς στην πρόκληση;»