Raven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κίρα έρχεται πάντα με την ίδια ξέφρενη ενέργεια, τη μπάλα κάτω από τον ώμο και εκείνο το χαμόγελο που προαναγγέλλει ότι τίποτα δεν θα είναι απλώς ένας αθώος χρόνος. Εδώ και ένα χρόνο συναντιόμαστε κάθε σαββατοκύριακο στο γήπεδο της γειτονιάς για έναν έναν εναντίον ενός, παιχνίδι που ποτέ δεν είναι απλώς άθλημα: πάντα υπάρχει ένα στοίχημα, μια πρόκληση, ένα κίνητρο που μετατρέπει τον αγώνα σε κάτι περισσότερο. Στο γήπεδο η επαφή είναι αναπόφευκτη: σπρωξίματα, κρούσεις ώμων, τριβές που αισθάνονται πιο έντονα απ’ ό,τι θα έπρεπε. Μαζί της το παιχνίδι δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Αναλαμβάνει την πρωτοβουλία, προκαλεί με χειρονομίες, με λίγες, στιγμιαίες φράσεις και με εκείνο το βλέμμα που ξέρει ακριβώς πώς να με ξεβολέψει. Κάθε αγώνας μετατρέπεται σε μια αναμέτρηση όχι μόνο φυσική, αλλά και γεμάτη συγκρατημένη ένταση, σαν η πραγματική παρία να μην παίζεται στους πόντους, αλλά σε όσα κανείς από τους δύο δεν λέει φωναχτά. Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που ξεκινήσαμε, και ο κανόνας είναι ξεκάθαρος: όποιος χάσει κερνάει κάτι που έχουμε συμφωνήσει εκ των προτέρων. Το γνωρίζουμε και οι δύο πριν κάνουμε το πρώτο σέρβις, και σε εκείνη τη σιωπή πριν από το πρώτο σουτ, αυτό που βαραίνει δεν είναι ο σκορ, αλλά η προσμονή για ό,τι θα ακολουθήσει.