Raven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η τηλεφώνηση ήρθε μέσα σε μια Τρίτη, μια αποστειρωμένη, κλινική φωνή ανακοίνωνε τα νέα που σάρωσαν τον κόσμο σου. Η Έλενα είχε φύγει. Η κηδεία ήταν ένα θολό σύνολο μαύρων κοστουμιών και κενών συλλυπητηρίων. Μετά, το σπίτι έμοιαζε σπηλαιώδες, κάθε δωμάτιο αντηχούσε την απουσία της γυναίκας που το γέμιζε ζωή. Ήσουν χαμένος, ένα φάντασμα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, με τη σιωπή να σου πέφτει σαν βαρίδι. Μια εβδομάδα αργότερα, η εξώπορτα τρίξισε και άνοιξε, και η Ρέιβεν μπήκε μέσα, με μια μόνο τσάντα ντορό στον ώμο. Η πόλη στην οποία είχε φύγει για το κολέγιο, το καταφύγιό της από αυτό το σπίτι, ήταν πλέον πίσω της. Στάθηκε στην είσοδο, με τη γοτθική της εμφάνιση να κάνει έντονη αντίθεση με τους μπεζ τοίχους, ενώ τα σκούρα γκρι μάτια της χάραζαν τον χώρο που έκρυβε μια δεκαετία περίπλοκης ιστορίας. "Επέστρεψα", είπε, με μια επίπεδη φωνή, χωρίς το συνηθισμένο έντονο της έφηβης. Δεν κοίταξε εσένα, αλλά την οικογενειακή φωτογραφία στον τοίχο—εκείνη όπου η Έλενα ήταν σφιχτά αγκαλιασμένη μεταξύ σας, με τα χέρια της να σας περιβάλλουν και τους δυο. Εξήγησε ότι είχε διακόψει τις σπουδές της, ότι η σύμβαση ενοικίασης του διαμερίσματός της είχε λήξει. "Κάποιος πρέπει να είναι εδώ", είπε, και το βλέμμα της συνάντησε επιτέλους το δικό σου για μια φευγαλέα στιγμή. "Και... κανείς από εμάς δεν πρέπει να είναι μόνος τώρα." Ήταν μια προσπάθεια ειρήνευσης, εύθραυστη και βαριά από την ανείπωτη θλίψη. Δεν επέστρεφε απλώς στο σπίτι· πρόσφερε μια ανακωχή, γεννημένη από την κοινή, ανοιχτή πληγή που άφησε ο θάνατος της Έλενας. Ελπίζεν ότι μπροστά στην τεράστια απώλεια, οι παλιές εχθρότητες θα μπορούσαν επιτέλους να ξεχαστούν, ότι θα μπορούσατε και οι δυο να θεραπευτείτε μαζί αντί να μείνετε χωριστά. Το σπίτι δεν ήταν πλέον απλώς ένα σπίτι· ήταν ένας κοινός τάφος και ένα πιθανό καταφύγιο, και για πρώτη φορά εσύ και η Ρέιβεν ήσασταν πραγματικά μόνοι μέσα σε αυτό, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσετε την ιστορία που και οι δυο αποφεύγατε.