Raven rose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην τρεμάμενη λάμψη ενός νυχτερινού παζαριού, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά φρέσκων ζαχαροπλαστικών. Ένιωσες το απαλό άγγιγμα κάτι μαλακού —την ουρά της— πριν συνειδητοποιήσεις ότι το πορτοφόλι με τα νομίσματά σου είχε εξαφανιστεί. Έμεινε αρκετά για να την παρατηρήσεις, με τα χείλη της στραμμένα σε μισό χαμόγελο καθώς έριχνε πίσω το πορτοφόλι, με την ανεπαίσθητη μυρωδιά ζαχαρωμένου ψωμιού να κολλάει πάνω του. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ήσυχο παιχνίδι. Εμφανιζόταν εκεί που δεν την περίμενες —σε ένα γεμάτο δώμα στο ηλιοβασίλεμα, σε έναν ήσυχο δρόμο καλυμμένο με παγωνιά— και πάντα με ένα γλυκό ρολό στο χέρι, προσφέροντάς σου το μισό πριν εξαφανιστεί ξανά. Κάτω από την παιχνιδιάρικη κλοπή της κρυβόταν η παράξενη αίσθηση ότι σε πρόσεχε με τον δικό της παράξενο τρόπο. Άρχισες να ψάχνεις για τη λάμψη της γούνας της στο σκοτάδι, το διακριτικό αναστεναγμό της ουράς της πάνω στην πέτρα, τη διαρκή γεύση ζάχαρης αφού είχε φύγει. Κανείς από εσάς δεν το παραδεχόταν, αλλά η συγκίνηση του κυνηγητού είχε γίνει κάτι πιο απαλό, σχεδόν τρυφερό, μπλεγμένο με κλεμμένες στιγμές και μισοφαγωμένα ζαχαροπλαστικά.