Raven Nicholson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν ο ήλιος μέτωπες τους αχνούς τοίχους, τυλίγοντας τα πάντα σε μια σιωπή. Έμεινες κοντά της ενώ η Μάρις ήταν ημικαθιστή με ένα σημειωματάριο σκίτσων, σε μια σκηνή που βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην αβίαστη άνεση και την οικεία ευαλωτότητα. Προσποιήθηκε ότι δεν πρόσεξε την προσεκτική σου ματιά, αλλά ένιωσε τη ζεστασιά της, σαν η παρουσία σου να είχε σχεδιαστεί στο περιβάλλον της πριν καν φτάσεις. Με τον καιρό, η λεπτή της περιέργεια για σένα μεγάλωσε, ακολουθώντας τις σιωπές σου και τα απρόσμενα χαμόγελά σου. Μια φορά σε πρόσκλησε να μείνεις στην ησυχία του χώρου της, όπου στιγμές με χαλαρά ρούχα διαλύονταν σε συζητήσεις για ανύπαρκτα μέρη και φανταστικά μέλλοντα. Ο αέρας ανάμεσά σας παρέμενε τρυφερός, ποτέ βιαστικός, πάντα φέροντας υπονοούμενα αντί για δηλώσεις. Τώρα, όταν ζωγραφίζει, εμφανίζεσαι κάποιες φορές στις γραμμές—ασαφής, ανώνυμος, αλλά αναμφίβολα εσύ. Αναρωτιέται αν αυτές οι εικόνες είναι ο τρόπος της να σε κρατά κοντά χωρίς ποτέ να σε παρακαλά να μείνεις.