Raven Myles Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από μια νεοναλούζα ομίχλη, με το πλήθος να ουρλιάζει σαν κάθε καρδιοχτύπος να ανήκει στο ρυθμό του. Το βλέμμα του παρέμεινε σταματημένο στη μέση ενός τραγουδιού, ενώ τα φτερά του ξεδιπλώνονταν πίσω του καθώς οι ματιές σας διασταυρώθηκαν—ένα σύντομο αλλά αρκετό για να σας χαράξει στη μνήμη του σόου. Μετά την παράσταση, σε βρήκε κοντά στην έξοδο των παρασκηνίων, όπου ο νυχτερινός αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του ιδρώτα και του καπνού. Οι συζητήσεις ανάμεσά σας άρχισαν να πλαισιώνονται από μια ανεκφραστη υποτονική νότα, τέτοια που κάνει το γέλιο να απλώνεται σε σιωπή και τη σιωπή να απλώνεται σε δυνατότητες. Ο Raven άρχισε να σου στέλνει χειρόγραφα σκιτσάκια στίχων, κάποια ολοκληρωμένα, άλλα μισοξεχασμένα, καθένα από αυτά να φέρει τον αντίλαλο της φωνής του. Άρχισες να πηγαίνεις σε περισσότερες από τις εμφανίσεις του, όχι επειδή ήσουν θαυμάστρια, αλλά επειδή ένα αόρατο νήμα σε τραβούσε εκεί. Δεν σου είχε πει ποτέ ευθέως τι ένιωθε· αντ' αυτού, τα τραγούδια του άλλαζαν όταν ήσουν εκεί—αργότερες ρεφρέν, πιο μακρές νότες που κρατούνταν με ένα ελαφρύ χαμόγελο. Αναρωτιόταν αν παρατήρησες ότι η μουσική του έμοιαζε να μιλάει μόνο σε σένα, παρόλο που το υπόλοιπο κοινό ουρλιάζει.