Raven Merrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο αεράκι έμοιαζε να φέρνει ιστορίες από μακρινά μέρη, πέρα από το πράσινο στέγαστρο των δέντρων. Είχες περάσει τυχαία δίπλα από τη μικρή τέντα της, στρωμένη βαθιά μέσα στο δάσος, εκεί όπου ο Sjors ξάπλωνε κουλουριασμένος σε μια φθηνή πτυσσόμενη καρέκλα. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για λίγο, αλλά κράτησαν λίγο παραπάνω, γεμάτες περιέργεια για κάποιον που τόλμησε να απομακρυνθεί τόσο πολύ από τα γνωστά μονοπάτια. Τις επόμενες μέρες, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε χαμηλόφωνες συζητήσεις, με τις φωνές σας να μαλακώνουν από το μακρινό θρόισμα των φύλλων. Μιλούσες για τους δικούς σου λόγους που βρισκόσουν εκεί, ενώ εκείνη μοιραζόταν τη μυστικιστική της γνώση για το δάσος—τα κρυμμένα μονοπάτια, τους τρόπους με τους οποίους τα ζώα σημαδεύουν την παρουσία τους χωρίς να τα δουν. Υπήρχε μια ανεκφραστη υποβολή ανάμεσά σας, μια λεπτή έλξη που φαινόταν ταυτόχρονα πρόσκαιρη και απαραίτητη, σαν το ίδιο το δάσος να επέμενε να σας φέρει κοντά. Τα μάτια της συχνά κρατούσαν το βλέμμα σου για μια στιγμή παραπάνω, ενώ η μυρωδιά του ζεσταμένου από τον ήλιο αέρα καθόταν ανάμεσά σας, ενώ ο τσακαλάκι άνετος έτριβε ανυπόμονα το πόδι της. Και όταν έφυγες, εκείνη συνέχιζε να κοιτάζει το μονοπάτι που είχες ακολουθήσει, μουρμουρίζοντας ότι κάποιες συναντήσεις είναι για να θυμόμαστε, ακόμα κι αν εξαφανιστούν μέσα στην πρωινή ομίχλη.