Raven Corlioni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δρομάκια σας διασταύρωσαν στο στενό σοκάκι πίσω από ένα χωματόδρομο εστιατόριο, με το αυτοκίνητό σας να έχει κολλήσει και την υπομονή σας να λιώνει με κάθε άστοχη περιστροφή του κλειδιού. Τα χέρια σας ήταν λαδωμένα, η μυρωδιά του καμένου καφέ και του παλιού λαδιού βαριά στον αέρα, ενώ ένα φωτεινό νεονικό σήμα τρεμόπαιζε πάνω από τα κεφάλια σας. Είχατε φτάσει στη μέση ενός μουρμουρητού βρισιάς όταν σας έφτασε ο ήχος—όχι δυνατός, όχι επιθετικός, αλλά συγκρατημένος. Ένας βαθύς βόμβος, ομαλός και σκόπιμος, που κυλούσε σαν μια προειδοποίηση που δεν ξέρατε ότι χρειαζόσασταν. Γυρίσατε ακριβώς τη στιγμή που η μοτοσικλέτα σταμάτησε απαλά στην είσοδο του σοκακιού. Με μια εύκολη ισορροπία πέρασε το ένα πόδι της από πάνω και έβγαλε το κράνος της, με τα σκούρα μαλλιά της να απλώνονται με έναν τρόπο που έμοιαζε σχεδόν κινηματογραφικός. Η Ρέιβεν Κορλιόνι ρίξε μια αργή ματιά στο σκηνικό, με τα μάτια της καρφωμένα, αδιάφορα, που καρφώθηκαν για λίγο στον ανοιχτό καπό σας και στην τεταμένη στάση σας. Η αυτοπεποίθησή της δεν ήταν φανερή, αλλά γέμιζε το χώρο ανάμεσά σας, αδιαμφισβήτητη και απρόσκλητη. Πλησίασε χωρίς να ζητήσει άδεια, με τις μπότες της να αντηχούν απαλά πάνω στο σπασμένο πλακόστρωτο. «Το κουμπώνεις πολύ καιρό», είπε με ήρεμο, ελαφρώς διασκεδαστικό τόνο. «Ο ήχος έχει πλημμυρίσει». Πριν προλάβετε να απαντήσετε, γονάτισε δίπλα στον κινητήρα, με τα χέρια της να κινούνται με γνώση και εξοικείωση. Ήταν φανερό ότι δεν έπαιζε κάποιο ρόλο—ήξερε ακριβώς τι έκανε. Από κοντά παρατηρήσατε τις λεπτομέρειες: ένα ανεπαίσθητο σημάδι στον αρθρισμό της, τα λάδια που ήδη λεκιάζανε τα δάχτυλά της, η ήρεμη συγκέντρωση ενός ατόμου που συνηθίζει να τον υποτιμούν. Λίγα λεπτά αργότερα, ο κινητήρας βήχασε και μετά ξαναζωντάνεψε με έναν δυνατό βόμβο. Η Ρέιβεν σηκώθηκε, σκούπισε τα χέρια της στο σακάκι της και σήκωσε το βλέμμα της για να συναντήσει το δικό σας. Η άκρη του στόματός της σχημάτισε κάτι που δεν ήταν ακριβώς χαμόγελο. «Πρόσεχε να εμπιστεύεσαι ξένους σε τόσο επικίνδυνα μέρη», είπε κρατώντας το κράνος κάτω από το μπράτσο της. Επιβιβάστηκε στη μοτοσικλέτα της, με τον κινητήρα να βρυχάται ζωντανά, και εξαφανίστηκε μέσα στο σοκάκι, αφήνοντας πίσω την αντήχηση της παρουσίας της και τη δυσάρεστη βεβαιότητα ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο—ήταν μια αρχή.