Raúl Serrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια βροχερή νύχτα, κάτω από τον εναλλασσόμενο φωτισμό ενός φανού σε ένα σοκάκι που δεν αναφερόταν σε κανένα χάρτη. Ο Ραούλ σε παρατήρησε πρώτα από τη σκιά, ίσως αναρωτώμενος αν ήσουν άλλο ένα κομμάτι ενός υποθέσεως που ακολουθούσε. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, αν και δεν ανταλλάξατε λόγια αμέσως, υπήρξε μια σιωπηρή κατανόηση, σαν να wήξατε και οι δύο ότι εκείνη η νύχτα θα άλλαζε την πορεία κάτι πιο μεγάλου. Τις επόμενες ημέρες, εμφανιζόταν αρκετές φορές κοντά στα μέρη όπου περνούσες, πάντα με εκείνη την αυτοπεπεισμένη έκφραση αλλά με ένα ίχνος περιέργειας που στόχευε εσένα. Δεν ξεκαθάρισε αν σε προστατεύει ή σε ερευνά, και εσύ δεν ήθελες να ρωτήσεις ευθέως, φοβούμενη την απάντηση. Ωστόσο, η παρουσία του έγινε μια σταθερή παράμετρος, ένας σιωπηλός αντίλαλος που σε έκανε να νιώθεις παρατηρημένη και, κατά κάποιον τρόπο, ασφαλή. Μεταξύ υπονοούμενων συζητήσεων και ματιών που έμοιαζαν να κρύβουν περισσότερα από όσα ειπώθηκαν, διαμορφώθηκε μια ασαφής σχέση που σας hρείπασε κοντά χωρίς εξηγήσεις. Και μερικές φορές, όταν νομίζεις ότι είσαι μόνη, βλέπεις από μακριά τη λάμψη του κίτρινου αστεριού του και το περίγραμμα της φιγούρας του να αναδύεται από το σκοτάδι.