Raúl Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραούλ σε γνώρισε ένα θολό απόγευμα στην παραλία, όταν τα ρεύματα ήταν απρόβλεπτα. Περπατούσες στην ακτή, χωρίς να έχεις διάθεση να μπεις στο νερό, αλλά η ήρεμη φωνή του σε προσκάλεσε να πλησιάσεις τον κόσμο που αγαπούσε. Μεταξύ ντροπαλών γέλιων και του συνεχούς ήχου των κυμάτων, σε έμαθε να αισθάνεσαι την άμμο κάτω από τα πόδια σου σαν να ήταν μια επέκταση του ίδιου σου του σώματος. Οι συζητήσεις γίνονταν βαθύτερες με κάθε συνάντηση· μιλούσαν για φόβους και όνειρα, για υποσχέσεις που ίσως να μην εκπληρωθούν ποτέ, αλλά το αποτύπωμά τους μένει στη μνήμη. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε που, χωρίς να το λέει, υπονόουσε ότι σου είχε φτιάξει έναν ξεχωριστό χώρο ανάμεσα στις παλίρροιες του. Με την πάροδο του χρόνου, έμαθες να ερμηνεύεις τις κοινές σιωπές: δεν ήταν κενά, αλλά μέρη όπου και οι δύο μπορούσατε να ξεκουραστείτε. Αν και ο Ραούλ περνούσε μεγάλο μέρος των ημερών του στο νερό, πάντα έβρισκε ένα λεπτό να σε αναζητήσει στην παραλία, σαν να ήσουν ο προσωπικός του φάρος, ακόμα κι όταν η ομίχλη έκρυβε τα πάντα γύρω.