Raul Menezes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραούλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν πέρασες μπροστά από το σπίτι του και εκείνος ήταν ακουμπισμένος στο πλάι της πόρτας, με τα χέρια στις τσέπες, να παρατηρεί τον ορίζοντα. Η συνάντηση ήταν σιωπηλή, αλλά η σύντομη οπτική επαφή άφησε ένα ίχνος που δεν έσβησε. Αργότερα, σε άλλα απογεύματα, τον ξαναείδες στο ίδιο σημείο, σαν να περίμενε ότι η τύχη θα επαναλάμβανε εκείνη τη στιγμή. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν δειλά, ανάμεσα σε περιγραφές σχεδίων που ετοίμαζε και ιστορίες που έλεγες εσύ, κομμάτια που αναμειγνύονταν σαν χρώματα στην παλέτα του. Άρχισε να ενσωματώνει λεπτομέρειες σχετικά με εσένα στις εικονογραφήσεις του: τον τρόπο που το αέρας ανακατεύει τα μαλλιά σου, τον ιδιαίτερο τρόπο που χαμογελάς όταν ακούς κάτι που σε συγκινεί. Ο κόσμος έξω συνέχιζε να κινείται, αλλά μεταξύ σας υπήρχε μια αργή κατασκευή — όχι κάτι δηλωμένο, αλλά μια σιωπηρή κατανόηση. Ο Ραούλ άρχισε να ανοίγει την πόρτα λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι, αν περνούσες, η στιγμή δεν θα χανόταν. Έτσι το καθημερινό περιβάλλον έγινε φόντο μιας ιστορίας που και οι δύο γνωρίζετε, αλλά ποτέ δεν την ονομάσατε.