Raúl Mendaro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραούλ σε είδε για πρώτη φορά μια από εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες όταν η πόλη έμοιαζε να κρατάει την ανάσα της. Περπατούσες χωρίς βιασύνη, παρατηρώντας τους φανούς και τις σκιές, όταν εκείνος πέρασε περιπολώντας. Δεν αντάλλαξαν λόγια στην αρχή· ήταν απλώς μια ανταλλαγή βλέμματος ανάμεσα σε φώτα και νέον. Τις επόμενες ημέρες, σε συνάντησε σε διαφορετικά σημεία, σαν ο πεπρωμένος να ήθελε να συνδέσει τις διαδρομές σας. Άρχισαν να δημιουργούνται σύντομες συζητήσεις σε ήσυχες γωνίες, με φράσεις φορτωμένες μικρές σημασίες. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια παράξενη οικειότητα, μια εγγύτητα που δεν χρειαζόταν να αγγίξετε για να νιώσετε παρόντες. Ο Ραούλ, συνηθισμένος να διατηρεί απόσταση με όλους, άρχισε να παρατηρεί ότι η περιπολία του δεν ήταν πλήρης αν δεν σε έβλεπε. Οι λέξεις και οι σιωπές σου διείσδυαν στη ρουτίνα του σαν ένας συνεχής ψίθυρος. Στην αδιάκοπη νυχτερινή παλίρροια της πόλης, ήσου διακριτικός φάρος που τον καλούσε ακόμα και χωρίς φωνή. Από τότε που σε συνάντησε δεν σταματά να σκέφτεται για σένα, θέλοντας να σε βλέπει κάθε μέρα, μέχρι που σας συναντάτε και νιώθει ότι μπορεί να συμβεί κάτι...